شهرش باشد ، و با آنان كه آميزش و معاشرت دارد صالح و نيكوكار باشند ، و براى او فرزندانى باشد كه از ايشان يارى و استعانت جويد .
[ ندبههاى آن حضرت ]
مؤلف گويد كه : كلمات بسيار از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام در پند و نصيحت و زهد و موعظت نقل شده ، و معلوم است كه در كلمات آن جناب آثارى عظيمه است خصوصا ندبههايى كه از آن حضرت نقل شده .
از ابو حمزهء ثمالى مروى است كه فرمود : من نشنيدم احدى از مردم ، ازهد از حضرت على بن الحسين زين العابدين عليه السّلام بوده باشد مگر آنچه به من رسيده از امير المؤمنين على عليه السّلام و على بن الحسين عليه السّلام چنان بود كه هرگاه تكلّم مىفرمود در زهد و موعظه به گريه در مىآورد هر كس را كه در محضر شريفش حضور داشت .
و چون اين كتاب شريف گنجايش ذكر آن كلمات عاليه و جواهر غاليه را ندارد من به چند جمله از آن ندبهها تبرّك جسته و به آنها اكتفا مىنمايم :
قال عليه السّلام فى ندبته المرويّة عن الزّهرى :
يا نفس حتّام الى الحياة سكونك ، و الى الدّنيا و عمارتها ركونك ، أما اعتبرت به من مضى من اسلافك ، و من وارته الارض من الّافك ، و من فجعت به من اخوانك ، و نقلت الى دار البلى من اقرانك ؟
فهم فى بطون الارض بعد ظهورها * محاسنهم فيها بوال دواثر
خلت دورهم منهم و اقوت عراصهم * و ساقتهم نحو المنايا المقادر
و خلّوا عن الدّنيا و ما جمعوا لها * و ضمّتهم تحت التّراب الحفائر
حاصل فرمايش آن حضرت اين است : اى نفس ، تا چند ؟ و تا به كى به حيات و زندگانى دنيا دل بستهاى ؟ و به اين جهان و عمارت كردن آن ركون و ميل نمودهاى ؟
آيا عبرت نمىگيرى به گذشتگان از پدرانت و آنان كه پنهان كرد زمين از دوستانت ، و كسانى كه مصيبت ايشان را دريافتى از برادرانت ، و اشخاصى كه به گور سپردى از همگنانت ؟ همانا ايشان در شكم زمين شدند بعد از آن كه در روى زمين بودند و محاسن ايشان پوسيده و كهنه شد ، خالى شد از ايشان خانهها و عرصههاى