مؤلف گويد كه : اسامى بعضى از اين غلامان كه شهيد شدهاند از اين قرار است :
اسلم بن عمرو و او پدرش تركى بود و خودش كاتب امام حسين عليه السّلام و ديگر .
قارب بن عبد اللّه دئلى كه مادرش كنيز حضرت امام حسين عليه السّلام بوده و ديگر .
منحج بن سهم غلام امام حسن عليه السّلام . با فرزندان امام حسن عليه السّلام به كربلا آمد و شهيد شد .
سعد بن الحرث غلام امير المؤمنين عليه السّلام .
نصر بن ابى نيزر غلام آن حضرت نيز . و اين نصر پدرش همان است كه در نخلستان امير المؤمنين عليه السّلام كار مىكرد .
حرث بن نبهان غلام حمزه .
الى غير ذلك .
و بالجمله چون در اين حمله جماعت بسيارى از اصحاب سيّد الشّهداء عليه السّلام شهيد شدند ، شهادتشان در حضرت سيّد الشّهداء تأثير كرد ، پس در آن وقت جناب امام حسين عليه السّلام از روى تأسف دست فرا برد و بر محاسن شريف خود نهاد و فرمود :
شدّت كرد غضب خدا بر يهود گاهى كه از براى خدا فرزند قرار دادند ، و شدّت كرد خشم خدا بر نصارى هنگامى كه سه خدا قايل شدند ، و شدّت كرد غضب خدا بر مجوس وقتى كه به پرستش آفتاب و ماه پرداختند ، و شديد است غضب خدا بر قومى كه متّفق الكلمه شدند بر ريختن خون فرزند پيغمبر خودشان . به خدا سوگند به هيچ گونه اين جماعت را اجابت نكنم از آنچه در دل دارند تا گاهى كه خدا را ملاقات كنم و به خون خويش مخضّب باشم . « 1 »
مخفى و مستور نماند كه جماعتى از وجوه لشكر كوفه از دل رضا نمىدادند كه با جناب امام حسين عليه السّلام رزم آغازند و خود را مطرود دارين سازند ، از اين جهت كار مقاتلت به مماطلت مىرفت و امر مبارزت به مسامحت مىگذشت و در خلال اين حال ، ارسال رسل و تحرير مكاتيب تقرير يافت و روز عاشورا نيز تا قريب به
هامش
( 1 ) الملهوف ، ص 158 .