و مراد از ابن طاووس در كتب فقهيّه و رجاليّه او است . « 1 »
سيّم پسر جمال الدّين احمد ، سيّد نبيل عبد الكريم ، صاحب كتاب فرحة الغرىّ « 2 » است كه از اجلهء علماء و يگانهء روزگار بود در حفظ و جودت فهم .
چهارم پسر عبد الكريم ، رضى الدّين ابو القاسم علىّ بن عبد الكريم . « 3 »
پنجم سيّد رضىّ الدّين علىّ بن موسى بن جعفر بن محمّد صاحب كتاب زوائد الفوائد كه در اسم و كنيت با پدر امجد خود شريك بود ، و گاهى بر برادر او سيّد جلال الدّين محمّد نيز ابن طاووس اطلاق كنند كه پدر امجد او كتاب كشف المحجّه را براى او تصنيف فرمود .
صاحب كتاب ناسخ التّواريخ در ذيل احوال آل طاووس گفته كه : ايشان را جلالت قدر به كمال بود ، ناصر خليفه خواست نقابت طالبيّين را به رضى الدّين تفويض نمايد او به سبب اشتغال به عبادت و علم استعفا جست و هنگام غلبهء هلاكو خان بر بغداد و قتل مستعصم نقابت طالبيّين بر سيّد رضى الدّين فرود آمد و خواست استعفا جويد خواجه نصير الدّين او را منع فرمود رضى الدّين بيم كرد كه اگر سر بتابد به دست هلاكو ناچيز شود و از در اكراه قبول نقابت نمود .
او را مصنّفات مفيده است مانند : كتاب مهج الدّعوات و كتاب تتمّات مصباح المتهجّد و مهمّات صلاح المتعبّد و كتاب الملهوف على قتلى الطّفوف .
و او مستجاب الدّعوة بود و بر صدق اين معنى اخبار فراوان است . و گويند اسم اعظم دانست و فرزندان خود را گفت چند كرّت به استخارت كار كردم كه شما را بياموزم ، اجازت نيافتم اينك در كتب من محفوظ و مكتوب است بر شما است كه به مطالعه ادراك نماييد .
هامش
( 1 ) نك : الاصيلى ، ص 123 .
( 2 ) مجمع الآداب ، ج 2 ، ص 442 ؛ الاصيلى ، ص 133 ، اين كتاب ارزشمند با تحقيق آقا سيد حسين آل شبيب موسوى به وسيله مركز الغدير للدراسات الاسلامية قم در سال 1419 چاپ شده است و در مقدمه شرح حال مؤلف آمده است .
( 3 ) العمدة 191 ، الاصيلى 134 .