بود : عايشه و محمّد و علىّ . و على معروف به ابن المحمديّه ، و او را هفت تن اولاد بوده و احفاد او در بلاد متفرّق شدند جمعى در راوند و برخى در همدان و جملهاى در قزوين و مراغه ساكن گشتند . و از ايشان است در راوند كاشان سيّد عالم فاضل كامل اديب محدّث مصنّف ، ضياء الدّين ، ابو الرّضا فضل اللّه بن علىّ بن عبيد اللّه بن محمّد بن عبيد اللّه بن محمّد بن عبيد اللّه بن حسن بن على بن محمّد سليق صاحب ضوء الشّهاب ، تلميذ ابو علىّ بن شيخ الطّائفة .
امّا عبد اللّه بن حسن بن جعفر ، او را چهار پسر بود : محمّد و جعفر و حسن و عبد اللّه ، و مادر ايشان زنى از علويّين بوده . و محمّد را فرزندى بود علىّ نام ، ملقّب به باغر . و اين لقب بدان يافت كه با باغر غلام متوكّل عبّاسى كه مردى نيرومند بود و تيغ بر متوكّل راند و او را بكشت ، مصارعت كرد و در كشتى بر او غلبه جست . مردم در عجب شدند و سيّد را باغر لقب دادند . و فرزندان او بسيار شدند . و امّا برادر محمّد عبد اللّه اميرى جليل بود و او را مأمون ولايت كوفه داد .
ابو نصر بخارى گفته كه : در كاشان و نيشابور از اولاد عبد اللّه عدد كثير است . « 1 »
امّا جعفر بن حسن بن جعفر بن حسن مثنّى ، او را هفت پسر و سه دختر بود و اسامى پسران او تمام محمّد است و هر كدام را كنيهاى است بدين طريق : ابو الفضل محمّد و ابو الحسن محمّد و ابو احمد محمّد و ابو جعفر محمّد و ابو على محمّد و ابو الحسين محمّد و ابو العبّاس محمّد ، و اسامى دختران فاطمه و زينب و امّ محمّد است .
ابو الفضل محمّد در ايّام مستعين در كوفه خروج كرد و ابن طاهر او را به توليت كوفه فريب داد تا او را مأخوذ داشت . و به جانب سرّ من رأى كوچ داد و در محبس افكند و او در حبس وفات نمود . و اولاد او زياد شدند و در بغداد امامت كردند .
هامش
( 1 ) بدان كه احفاد عبد اللّه امير است السيّد ابو السّعادات هبة اللّه بن علىّ بن محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن حمزة بن محمّد بن عبد اللّه بن ابى الحسن عبد اللّه الامير بن عبد اللّه بن الحسن بن الحسن بن علىّ بن ابى طالب عليهما السّلام معروف به ابن الشجري النّحوى صاحب تصنيفاتى در نحو و غيره مانند شرح لمع و امالى و حماسه ، وفات كرد سنهء ( 542 ) پانصد و چهل و دو ، مدفون شد در خانهء خودش در كرخ در بغداد ، رضوان اللّه تعالى عليه . مؤلّف رحمه اللّه .