فصل دوّم : در بيان مختصرى از فضايل و مكارم اخلاق حضرت امام حسن عليه السّلام
صاحب كشف الغمّه از كتاب حلية الأولياء روايت كرده است كه : روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم حضرت حسن عليه السّلام را بر دوش خود سوار كرد و فرمود : هر كه مرا دوست دارد بايد كه اين را دوست دارد . « 1 »
و از ابو هريره روايت كرده است كه : مىگفت : هيچ وقت حسن عليه السّلام را نمىبينم مگر آن كه اشك چشمم جارى مىشود . و سببش آن است كه روزى حاضر بودم در خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم كه حضرت حسن عليه السّلام دويد و آمد تا در دامان حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم نشست . پس آن حضرت دهان او را باز كرد و دهان خود را به دهان او برد و مىگفت : خداوندا ، من دوست مىدارم حسن را و دوست مىدارم دوست او را ، و اين را سه مرتبه فرمود . « 2 »
و ابن شهر آشوب فرموده كه در اكثر تفاسير وارد شده كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم حسنين عليهما السّلام را به دو سورهء
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ
و
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ
تعويذ مىكرد و به اين سبب آن دو سوره را معوّذتين ناميدند . « 3 »
هامش
( 1 ) بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 275 ؛ حلية الاولياء ، ج 26 ، ص 37 .
( 2 ) الارشاد مفيد 2 ، ص 127 ؛ جلاء العيون 389 ؛ بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 275 ، ح 43 و 44 .
( 3 ) مناقب ابن شهر آشوب ، ج 3 ، ص 436 ؛ جلاء العيون ، ص 391 ؛ بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 285 ، ح 50 به نقل از مناقب .