كه جدّ امّى حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام باشد .
بيست و چهارم - محمّد بن ابى حذيفة « 1 »
بن عتبة بن عبد شمس ،
اگر چه پسر دايى معاوية بن ابى سفيان است ، امّا از اصحاب و انصار و شيعيان حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است . مدّتى در زندان معاويه محبوس بود ، وقتى او را از زندان بيرون آورد و گفت : آيا وقت آن نشده كه بينا شوى از ضلالت خود و دست از على بردارى ؟ آيا ندانستى كه عثمان مظلوم كشته شد و عايشه و طلحه و زبير خروج كردند در طلب خون او ، و على فرستاد كه عثمان را بكشند و ما امروز طلب خون او مىنماييم ؟
محمّد گفت : تو مىدانى كه رحم من از همه مردم به تو نزديكتر و شناساييم به تو بيشتر است .
گفت : بلى .
گفت : قسم به خدا كه احدى شركت نكرد در خون عثمان جز تو ، به سبب آن كه عثمان تو را والى كرد و مهاجر و انصار از او خواستند كه تو را معزول كند ، نكرد لاجرم بر او ريختند و خونش بريختند ، و به خدا قسم كه شركت نكرد در خون او ابتداء مگر طلحه و زبير و عايشه ، و ايشان بودند كه مردم را تحريص بر كشتن او مىنمودند ، و شركت كرد با ايشان عبد الرّحمن بن عوف و ابن مسعود و عمّار و انصار جميعا پس گفت :
و اللّه إنّى لأشهد أنّك مذ عرفتك فى الجاهليّة و الاسلام لعلى خلق واحد ، ما زاد فيك الاسلام لا قليلا و لا كثيرا ، و إن علامة ذلك لبيّنة ، تلومونى على حبّى عليّا ، خرج مع علىّ عليه السّلام كلّ صوّام و قوام مهاجرىّ و انصارىّ ، و خرج معك أبناء المنافقين و الطّلقاء [ و العتقاء ] خدعتهم عن دينهم و خدعوك عن دنياك .
هامش
( 1 ) براى دريافت اطلاع بيشتر نك : معجم رجال الحديث ، ج 14 ، ص 235 ؛ مجالس ، ج 1 ، ص 294 ؛ قاموس الرجال ، ج 7 ، ص 500 ؛ رجال طوسى ، ص 59 .