حال ، و بر خردان اهل خويش رحم كن ، و پيران ايشان را توقير و تعظيم كن ، و هيچ طعامى را مخور تا آن كه پيش از خوردن از آن قدر تصدّق كنى ، و بر تو باد به روزه داشتن كه آن زكات بدن ، و سپر آتش جهنّم است ، و با نفس خود جهاد مىكن ، و از جليس خود در حذر باش ، و از دشمن اجتناب جوى ، و بر تو باد به مجالسى كه ذكر خدا در آن مىشود و دعا بسيار كن . اينها وصيّتهاى من است و من در نصيحت تو اى فرزند تقصير نكردم ، اينك هنگام مفارقت و جدايى است .
تو را وصيّت مىكنم كه با برادر خود محمّد نيكويى كنى ، چه او برادر و فرزند پدرت است و مىدانى كه من او را دوست مىدارم . و امّا برادرت حسين ، پس پسر مادر تو و برادر اعيانى تو است و تو را در باب او احتياج به وصيّت نيست ، و خداوند خليفهء من است بر شما و از او مسألت مىكنم كه احوال شما را به اصلاح آورد ، و شر ستمكاران و طاغيان را از شما بگرداند ، بر شما است كه شكيبايى كنيد و پاى اصطبار استوار داريد تا امر خدا نازل شود و فرح شما در رسد ، و نيست قوّت و قدرتى مگر به خداوند على عظيم . « 1 »
به روايت سابقه چون حضرت امير المؤمنين عليه السّلام وصيّتهاى خود را به امام حسن عليه السّلام نمود پس فرمود : اى حسن ، چون من از دنيا بروم مرا غسل ده و كفن مىكن و حنوط كن به بقيّهء حنوط جدّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم كه از كافور بهشت است و جبرئيل آن را آورده بود براى آن حضرت . و چون مرا بر روى سرير گذاريد پيش روى سرير را حمل نكنيد بلكه دنبال او را بگيريد و به هر سو كه سريرم مىرود متابعت كنيد و به هر موضع كه بايستد بدانيد قبر من آنجا است ، پس جنازهء مرا بر زمين گذاريد ، و تو اى حسن بر من نماز كن و هفت تكبير بگوى ، و بدان كه هفت تكبير جز بر من حلال نباشد الّا بر فرزند برادرت حسين كه او قائم آل محمّد و مهدى اين امّت است ، و ناراحتىهاى خلق را او درست خواهد كرد ، و چون از نماز
هامش
( 1 ) بحار الأنوار ، ج 42 ، ص 202 به نقل از امالى مفيد ، ص 137 و امالى طوسى ، ص 7 ؛ جلاء العيون ، ص 332 - 334 .