كه پيش شما نهاده باشد .
زيد شحّام گفت كه : صادق عليه السّلام گفت : حساب شيعهء ما با ماست . و صراط و ميزان با ماست . پس گفت : و اللّه انا ارحم بكم منكم بانفسكم . كانّى انظر اليك و الى رفيقك حارث بن مغيرة البصرىّ و فى درجتك فى الجنّة . « 1 »
امام عليه السّلام روزى گفت : از ما مردى است كه نماز عتمه « 2 » به مدينه بكرد و به مصر رفت به قوم موسى براى قطع و فصل و حكومت ايشان و نماز بامداد مدينه بكرد .
روزى پنج تن عربى و حبشى و نبطى و سقلابى و فارسى به خدمت آن حضرت حاضر شدند . امام عليه السّلام حكايتى بگفت ، هر يكى به زبان خويش فهم آن بكردند . و معنى آن اين بود كه حق تعالى آن صوت وى را در سمع هر يكى القا مىكرد ، آن صوت و صدا به زبان خويش مىشنيد . و اگر نه چنين بود ، از يك محلّ اصوات و عبارات مختلف چگونه صادر شود ؟ ! آنچه مراد وى نمود از اين حديث و جهش اين بود و ابن بابويه در اين شروعى « 3 » نكرده .
روايت كرد ابن بابويه محمّد بن على كه : روزى جمعى پيش صادق عليه السّلام حكايت معجزهء ابراهيم عليه السّلام مىكردند در باب احياى موتى . امام گفت : مىخواهيد من نيز به شما نمايم ؟ در حال گفت : يا طاووس ، يا باز ، يا غراب ، يا ديك . به فرمان حق تعالى همه جمع شدند . ايشان را ذبح كردند و بر هم كوفتند و دعا كرد تا هر جزوى با پيش جزوى ديگر شد ؛ لحم به لحم
هامش
( 1 ) - بنگريد به : بصائر الدرجات / 265 .
( 2 ) - عتمه : ثلث اوّل شب پس از غروب شفق . نماز عتمه : نماز عشا .
( 3 ) - ش : « شروحى » .