بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ »
. « 1 » و ابو جعفر عليه السلام گويد كه جبت و طاغوت اتباع ظالمان آل محمّد عليهم السلام بودند . و هم ايشان گويند و اتباع ايشان كه :
« يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ »
. « 2 »
ابو جعفر عليه السّلام روزى نشسته بود در مسجد رسول صلّى اللّه عليه و آله از نماز جمعه فارغ شده . خلقى عظيم از آن در كه روضهء رسول است بيرون مىرفتند و مىآمدند . سبحان گفت : يا ابا الفضل ، اگر كسى بر در اين مسجد بايستد و در ميان اين جمهور خلق لعنت رسول و على عليهما السّلام كند و دشنام به ايشان دهد ، گويند كه مجنون است . و اگر دشنام يا لعنت دشمنان آل محمّد عليه السّلام كند ، جمله گويند كه مستحقّ قتل است و در حال بكشند وى را . تا زيد بن على عليهما السّلام در آن روز كه شهيد شد بفرمود : و اللّه هما قتلانى و قتلا الحسين بن علىّ و قتلا عمومتى و اهل بيتى .
و اللّه ما من محجمة دم يسفك فينا و لا فى شيعتنا الّا فى رقابهما . و ما من حجر يؤخذ من الارض به غير حقّ و لا يرفع به غير حقّ الّا فى رقابهما .
موسى بن جعفر گويد كه : سه روز اعظم روزهاست . دو به نحوست : اوّل آن بود كه آدم را از بهشت بيرون كردند . روز دوم روز بيعت ؛ و اوّل كسى كه بيعت بكرد ابليس بود . از آنجا بيرون آمد و هر دو پاى به دبر زد و گفت : يوم كيوم آدم . و روز سوم كه يوم السّرور باشد ، روز خروج مهدى بود كه ايشان را تر و تازه از گور بر آرد و بسوزاند . و گفتهاند كه : بر درخت كند بعد از آنكه تكذيب خود بكنند .
هامش
( 1 ) - نساء ( 4 ) / 51 .
( 2 ) - زخرف ( 43 ) / 38 .