فصيح : يا محمّد ، اسمع و اطع لعلىّ بن الحسين . فانّه حجّة اللّه على خلقه .
محمّد گفت : سمعت و اطعت و سلّمت . « 1 »
و از معجزات وى در احياى موتى ، گويند كه : روزى محمّد بن الحنفيّه در پيش زين العابدين عليه السّلام رفت و تپانچه بر روى امام زد و گفت :
تويى كه دعوى امامت مىكنى با صغر سنّ ؟ ! امام گفت : يا عم ، از خداى بترس و دعوى مكن بدانچه تو را در آنجا حقّى نيست . محمّد گفت : به حقّ خدا كه امامت مراست . علىّ بن الحسين عليهما السّلام گفت : برخيز تا بدين گورستان رويم . با هم برفتند . چون به گورى تازه برسيدند امام گفت : يا عمّ ، از اين صاحب گور بپرس . اگر اقرار كند كه امامت تو راست ، تو را باشد ، و اگر اقرار كند مراست ، مرا باشد . محمّد گفت : مرا قوّت احياى موتى نباشد .
علىّ بن الحسين عليه السّلام دعايى بخواند ، در حال گور شكافته شد و مردهاى از گور بر آمد و خاك از سر بيفشاند و بايستاد و روى به محمّد كرد و گفت : الحقّ لعلىّ بن الحسين دونك . « 2 »
و اين روايتين براى ترادف ادلّه مكتوب شد .
ابو نعيم حافظ اصفهانى در حلية الاولياء آورده است كه : ابن شهاب الزّهرى گفت كه :
چون زين العابدين را بگرفتند تا به شام فرستند پيش عبد الملك بن مروان و غلها بر دستها و پايها نهادند و موكّلان بر گماشتند . زهرى گويد كه : از وكلا اجازت خواستم تا وى را سلام كنم . اجازت دادند . در خدمت وى رفتم . امام در قبّهاى بود . بگريستم . گفت : اى زهرى ، چرا مىگريى ؟ اگر
هامش
( 1 ) - الثاقب / 349 - 350 ، كشف الغمّه 2 / 277 ، نزهة الكرام 2 / 671 .
( 2 ) - الثاقب / 351 - 352 ، نزهة الكرام 2 / 672 .