طرف حركت نمايد ، لب به دو جانب بازمى گردد ، بنا بر اين حركت لب به جهات چهارگانه سامان مىيابد و جز آن نيز حركتى متصور نمىباشد ، پس اين چهار ماهيچه بس است .
گاه اين چهار ماهيچه و كنارههاى ماهيچههاى مشترك به گونهاى با جرم لب آميخته گرديده كه چشم قادر بر تمييز آن از بافت مخصوص لب نمىباشد ، زيرا لب ، عضوى گوشتى ، نرم و بىاستخوان است .
فصل هشتم : تشريح ماهيچههاى بينى
دو ماهيچه كوچك و محكم به دو طرف نرمه نوك بينى متصل مىباشد ، كوچك تا فضاى صورت را براى ماهيچههاى ديگر ( گونه و لب ) كه نياز بدانها بيشتر مىباشد ، تنگ نگرداند ، زيرا حركتهاى اعضايى چون گونه و لب ، هميشگى و به مراتب از تعداد و دفعات بيشترى بر خوردار است بنا بر اين نياز به حركت آنها شديدتر از حركت دو انتهاى نرمه بينى مىباشد « 1 » . اين دو ماهيچه براى جبران فقدان استخوان در آنجا محكم آفريده شده است . اين دو ماهيچه از ناحيه لپ مىآيد و در ابتدا با رشته لپ آميخته مىباشند ، دليل اين كه دو ماهيچه نرمه بينى از دو لپ مىآيد اين است كه حركت آن به همان سوى مىباشد ، « 2 » آن را بدان .
فصل نهم : تشريح ماهيچههاى فك تحتانى
آرواره تحتانى براى حركت كردن اختصاص يافته است نه آرواره فوقانى به دليل وجود فوايدى چند از جمله :
1 . حركت عضو سبك پسنديدهتر است ؛
2 . حركت عضوى كه مشتمل بر اعضاى مهمى « 3 » در خود نيست كه حركت آنها باعث بروز خطر براى آن اعضا باشد ، سزاوارتر و درستتر است ؛
هامش
( 1 ) حركت ( ارنَبه ) نرمه نوك و دو طرف بينى با لرز و ارتعاش آن براى دو منظور مىباشد 1 . دفع فضولات دماغى 2 - جذب و دفع هواى بيشتر و اين دو به ندرت مورد نياز واقع مىشود .
( 2 ) زيرا هدف از حركت آن ، اتساع دهانه بينى مىباشد و آن با حركت به سوى جانبين ( لپها ) تحقق مىيابد .
( 3 ) اعضاى مهم مانند : چشم ، بينى .