كه جنين متولد شد خونى كه توسط كبد نوزاد ، توليد مىگردد جايگزين آن خون ( خون عادت ) مىشود و آنچه از آن خون در بدن جنين تولّد يافته بود ديگر از اين خون ( خون كبدى ) تكون مىيابد . « 1 »
گوشت ، از بخش قوام يافته اين خون به وجود مىآيد كه توسط حرارت و خشكى ( با تحليل رطوبت خون ) انعقاد يافته است .
پيه ، از مائيت و چربى خون به وجود مىآيد كه توسط برودت انعقاد يافته است ، لذا با حرارت گداخته مىگردد . « 2 »
تفاوت اعضاى منوى و اعضاى دموى
آنچه از اعضاى بدن كه از دو منى آفريده شده در صورت جدا شدن و شكستگى به صورت كامل جوش نمىخورد مگر پارهاى از آنها در اندكى از حالات « 3 » و در سنين خردسالى « 4 » مثل استخوانها و شاخههاى كوچكى از وريدها نه وريدهاى بزرگ و نه شريانها ، ( اين نوع از اعضا ، علاوه بر جوش حقيقى نيافتن ، ترميم پذير نيز نمىباشند ، لذا ) هرگاه از آن ( اعضاى منوى بدن ) جزيى تخريب و كاسته گردد ، جاى آن رويش نمىكند ؛ مانند : « استخوان و عصب « . « 5 »
هامش
( 1 ) اين عبارت ابن سينا اشعار دارد كه جنين فقط از خون طمث اغتذا مىكند نه اين كه كبد جنين هيچ نقشى ايفا نمىكند ، زيرا جالينوس در كتاب منافع الحيوان مىگويد : وريدهاى بافته شده در مشيمه رحم همه به يك رگ منجر مىگردند و آن نيز از ناف وارد جنين مىشود و به بخش مقعر كبد متصل شده و كبد در آن فعل خود را انجام مىدهد و از آنجا به ساير اعضا توزيع مىگردد . ( به نقل از شرح آملى ، ص 183 )
( 2 ) بنا بر اين بر اعضاى سرد بدن زياد مىباشد و بر اعضاى گرم كم .
( 3 ) اين حالات عبارت است 1 . عضو متحرك نباشد 2 - عضو حساس نباشد 3 . عضو در مجراى ماده قرار نداشته باشد ، هر يك از اين حالات براى عضو باعث دير التيام يافتن آن مىگردد .
( 4 ) زيرا خردسال استخوانهاى نرمتر و ترميم پذيرترى دارد و به لحاظ نزديكى تولد ، از نيروى بازسازى بيشترى برخوردار مىباشد .
( 5 ) اگر بگوييد : « پوست » از اعضاى منوى محسوب مىشود با اين حال در همه سنين قابل ترميم است ، در پاسخ مىگوييم : آنچه در واقع ترميم مىيابد گوشت زير پوست است كه با سخت شدن جايگزين پوست در پوشاندن اعضاى بدن مىگردد لذا رنگ و هيئت آن با پوست متفاوت مىباشد .