خداوند در كتاب بلند مرتبه خود اين معنى را به روشنى باز گفته است « 1 » امّا گوش شنوا و قلب پذيرنده كجاست ؟ آيا فرزانهاى در گزينش رأى صحيح ترديد مىكند و در نمىيابد كه نظر اماميه نيكوترين گفتارها و نزديكترين آنها به دين است ؟ آيا نمىداند كه خداوند در حق ايشان فرموده است : « پس بندگان مرا بشارت ده آن كسانى كه به سخن گوش مىدهند و از بهترين آن پيروى مىكنند . ايشانند كسانى كه خدا هدايتشان كرده و اينان خردمندانند . » « 2 »
ترجيح يكى از دو مكتب
عاقلان خود انصاف دهند اگر مشركى به اميد پذيرفتن اسلام ، خواهان شرح اصول دين مسلمانان در عدل و توحيد باشد ، براى انگيزش او نيكوتر است كه بگويند همه اعمال خداوند حكمت و صواب است ، به قضاى او رضاييم از زشتيها پيراسته است ، خلق را به آنچه خود ايشان را بر آن واداشته كه نه مىتوانند آن را دفع كنند و نه قادر به انجام آن هستند وادار نمىسازد ، يا در همه اين موارد خلاف آن سخنان را بگويند ؟
آيا زينندهتر است كه بگوييم در آيين ما خداوند مردم را به آنچه قدرت انجامش را ندارند تكليف نمىكند يا بگوييم آدميان را بر فوق طاقت تكليف و بر ترك آنچه قادر به انجامش نباشند عذاب مىكند ؟
آيا بهتر آن نيست كه گفته شود پروردگار زشتيها را دوست ندارد و اراده نكرده است تا بگويند او خود دوست دارد بىحرمت گردد و دشنام بشنود و معصيت شود و خوش
هامش
( 1 ) . خداوند در كتاب خويش به تصريح بيان كرده كه روز قيامت روزى است كه در آن اسرار ، بيان مىشود و آدمى آنچه را كه در راهش كوشيده به ياد مىآورد . او مىبيند كه هيچ عمل كوچك و بزرگى را انجام نداده جز آنكه در كتاب اعمالش به ثبت رسيده است .
« چون آن حادثه بزرگ فرارسد ، روزى كه آدمى همه اعمال خود را به ياد آرد . » نازعات ، 34 ، 35
( 2 ) . زمر : 18 .