باب پنجم : امامت
امام بايد معصوم باشد
اماميه بر آنند كه امامان مانند پيامبران از همه زشتيها معصومند و اين عصمت از كودكى تا مرگ ، وجود دارد و ايشان به عمد يا سهو مرتكب هيچ گناهى نمىگردند . دليل اين است كه ائمه حافظان شريعتند و به آن عمل مىكنند . حالت آنها در اين مطلب چون حالت پيامبر است . دليل دوم آنكه نياز به امام براى دادستدن مظلوم از ظالم ، رفع فساد و بركندن فتنهها است و امام لطفى است كه ستمگر را از تجاوز باز مىدارد و مردم را به طاعت وامىدارد . او حدود و واجبات خدا را جارى مىسازد و گناهكاران را مجازات مىكند . اگر گناه بر امام جايز باشد و از او صدور يابد ، اين فوايد از ميان مىرود و به امام ديگرى نياز خواهيم داشت و تسلسل رخ خواهد نمود .
اهل سنت در اين مسأله مخالفت كردهاند و امامت گناهكاران و دزدان را جايز مىدانند . همان گونه كه زمخشرى - بزرگترين دانشمند آنها - گفته است : « نه مانند دوانيقى دزد صفت » و به منصور اشاره كرده است . كدام خردمندى مىپسندند كه در امور دين خود و نزديكى به خدا ، از كسى فرمان برد كه در همه اوقات به گناه مشغول است و در انواع زشتيها مبالغه مىكند و از پرهيزگاران رويگردان است ؟
خداوند چنين امرى را با گفتار خود باطل دانسته : « آيا آن كسى كه در همه ساعات