باب چهارم : نبوت
نبوت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله
بايد دانست كه نبوت اصل بزرگ دين است و به وسيله آن ميان مسلمان و كافر تميز مىافتد . بر اين اساس بايد به آن اهتمام داشت و در اقامه برهان كوشيد . جز با سود جستن از دو مقدمه ، هيچ راهى براى اثبات نبوت به نحو عموم يا خصوص وجود ندارد .
مقدمه نخست اين است كه پيامبر دعوى رسالت از سوى خدا براى مردم را نموده است و خداوند براى اثبات راستگويى او معجزه آورده است . مقدمه دوم آن است كه هر كس مورد تصديق خدا باشد ، راستگوست .
اشاعره اين مقدمات را نمىپذيرند . نسبت به مقدمه اول نظر آنها ، اين است كه خداوند هيچ عملى را به غرض و هدف انجام نمىدهد ، پس نمىتوان گفت كه او براى مدعى پيامبرى معجزه آشكار كرده تا راستگوييش را تصديق كند بلكه اين عمل از سوى حق ، كارى بىهدف و فعلى گزاف بوده است . چنين عملى نيز نمىتواند دليل پيامبرى باشد زيرا اگر ترديد كنيم كه اظهار معجزه از سوى خدا براى تصديق پيامبر بوده يا چيز ديگرى ، نمىتوان با اين ترديد به سود پيامبر استدلال كرد ، پس چگونه در حالى كه يقين داريم كه خداوند براى تصديق پيامبر ، معجزه نياورده است مىتوان به راستگويى او جزم داشت ؟