اين آيات نشانگر اعتراف پيامبران به اين امر است كه آنان خود فاعل و انجام دهنده اعمال خويش بودهاند .
9 . آياتى كه بر اعتراف كافران و سركشان دلالت مىكنند و كفر و گناهان آنها را از ناحيه خودشان مىدانند :
« اگر ببينى آن روز را كه ستمكاران را به پيشگاه پروردگارشان نگه مىدارند . » « 1 » تا اين آيه « آيا از آن پس كه شما را به راه هدايت فرا خواندند ما شما را بازداشتيم . » و « چه چيز شما را به جهنم كشانيد ؟ مىگويند : ما از نمازگزاران نبوديم . » « 2 » ، « چون فوجى را در آن افكنند خازنانش گويند . آيا شما را بيم دهندهاى نيامد ؟ » « 3 » و « نصيبى كه برايشان مقرر شده به آنها خواهد رسيد . » « 4 » و « اينك به كيفر كارهايى كه كرده بوديد عذاب را بچشيد . » « 5 » .
10 . آياتى كه خداوند در آنها ، آنچه را كه در آخرت سبب حسرت كافران است بيان مىدارد :
و از درون آتش فرياد زنند : اى پروردگار ما ، ما را بيرون آر تا كارهايى شايسته كنيم ، غير از آنچه مىكرديم . » « 6 » ، « مىگويد خدايا مرا باز گردان شايد عمل صالحى بجاى آورم . » « 7 » ، « تو را عبرت است آنگاه كه مجرمان را در نزد پروردگارشان سرافكنده بينى .
گويند : اى پروردگار ما ، ديديم و شنيديم . اكنون ما را بازگردان تا كارى شايسته كنيم . » « 8 »
هامش
( 1 ) . سبأ : 32 - 31 .
( 2 ) . مدثر : 46 - 43 .
( 3 ) . ملك : 9 - 8 .
( 4 ) . اعراف : 37 .
( 5 ) . اعراف : 39 .
( 6 ) . فاطر : 37 .
( 7 ) . مؤمنون : 100 - 99 .
( 8 ) . سجده : 12 .