زمين فساد مىكنند . » « 1 » ، « به سبب رحمت خداست كه تو با آنها چنين خوشخوى و مهربان هستى . » « 2 » و « نماز آدمى را از فحشاء و منكر باز مىدارد . » « 3 »
8 . آياتى كه در آنها پيامبران اعمال خويش را به خود استناد دادهاند . در اين آيات آنها به گناهان خود اعتراف نمودهاند
« 4 » :
مانند گفتار خداوند متعال در حكايت از آدم : « اى پروردگار ما به خود ستم كرديم . » « 5 »
و از يونس : « خدايا تو منزه هستى و من از ستمگران هستم . » « 6 » از موسى : « اى پروردگار من ، من به خود ستم كردم . » « 7 » از يعقوب ، خطاب به فرزندانش : « بلكه نفس شما كارى را در نظرتان بياراسته است . » « 8 » از يوسف : « پس از آنكه شيطان ميان من و برادرانم فساد كرده بود . » « 9 » و از نوح : « اى پروردگار من پناه مىبرم به تو ، اگر از سر ناآگاهى چيزى بخواهم . » « 10 » .
هامش
( 1 ) . شورى : 27 .
( 2 ) . آل عمران : 159 .
( 3 ) . عنكبوت : 45 .
( 4 ) . در بحث نبوت به روشنترين بيان ذكر خواهد شد كه پيامبران از گناه ، خطا ، اشتباه و فراموشى بركنارند .
اعتراف پيامبران در موارد مزبور جز براى اظهار فروتنى و نهايت بندگى در برابر خدا نيست ، بنا بر اين مقصود مؤلف ( قدس سره ) از « اعتراف به گناه » گناهى كه مخالفت فرمان خدا و سركشى در برابر او باشد ، نبوده است بلكه مراد او - همان گونه كه عفيف عبد الفتاح طباره در كتاب خود « با انبياء در قرآن كريم » ص 21 بيان كرده - آن است كه پيامبران به سبب علم به مرتبت و جلال و عظمت خدا ، خويش را مقصر مىدانند و بر كوتاهى خود آمرزش مىطلبند نه به گناهانى كه مرتكب شدهاند .
( 5 ) . اعراف : 23 .
( 6 ) . انبياء : 87 .
( 7 ) . قصص : 16 .
( 8 ) . يوسف : 18 .
( 9 ) . يوسف : 100 .
( 10 ) . هود : 47 .