تعالى - سيكفيك شرّه ، فازداد تحيّرى ، فقلت لأبى محمّد عليه السّلام : يا سيّدى ! جعلنى اللّه فداك ! من هو ؟ قد أخبرنى عمّا كان فى ضميرى ! فقال : هو ابنى و خليفتى من بعدى ، و هو الّذى يغيب غيبة طويلة ، و يظهر بعد امتلاء الأرض جورا و ظلما ، فيملؤها عدلا و قسطا ، فسألته عن اسمه ، قال : هو سمىّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و كنيّه ، و لا يحلّ لأحد أن يسمّيه باسمه ، أو يكنّيه بكنيته ، إلى أن يظهر اللّه دولته و سلطنته ، فاكتم يا إبراهيم ! ما رأيت و سمعت منّا اليوم ، إلّا عن أهله ، فصلّيت عليهما و آبائهما ، و خرجت مستظهرا بفضل اللّه تعالى ، واثقا بما سمعته من الصاحب عليه السّلام ، فبشّرنى عمّى علىّ بن فارس ، بأنّ المعتمد قد أرسل أبا أحمد أخاه ، و أمره بقتل عمرو بن عوف ، فأخذه أبو أحمد فى ذلك اليوم ، و قطّعه عضوا عضوا ، و الحمد للّه ربّ العالمين .
يعنى : ابراهيم بن محمّد نيشابورى گفت كه : چون عمرو بن عوف والى ، همّت بست به كشتن من ، و او مردى بود كه ميل تمام داشت به قتل شيعيان ، پس من خبر يافتم و خوفى عظيم بر من غالب شد ، و اهل و عيال و دوستان خود را وداع كردم ، و روى به خانهء حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام آوردم ، كه آن حضرت را نيز وداع كنم ، و ارادهء گريختن داشتم ، چون به آن خانه درآمدم ، پسرى ديدم در پهلوى آن حضرت نشسته بود ، كه رويش چون ماه شب چهارده بود ، از نور و ضياى او حيران شدم ، به مرتبهاى كه نزديك بود كه آنچه در خاطر داشتم فراموش كنم ، با من گفت كه : اى ابراهيم ! حاجت به گريختن نيست ، زود باشد كه خداى تعالى شرّ او را از تو كفايت كند ، حيرتم زياده شد ، با امام حسن عليه السّلام گفتم كه : فداى تو گرداند خداى تعالى مرا ! كيست اين پسر كه از ما فى الضمير من خبر داد ؟ آن حضرت فرمود كه : او فرزند من و خليفهء من است بعد از من ، و اوست آن كس كه غايب شود غايب شدنى دراز و بعد از پر شدن زمين از جور و ظلم ظاهر شود ، و پر كند زمين را از عدل و داد ، پس از آن حضرت از نام آن سرور پرسيدم ، فرمود كه : هم نام و هم كنيت پيغمبر است ، و حلال
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 562
مساهمون: مير لوحى
ص٥٦٢