بن على گفت : « ما كنت لأفسد كثير إحسانه و عظيم بلائه و صالح أيّامه بزلّة كانت منه و هى خطرة من خطرات الشيطان و غفلة من غفلات الإنسان » .
پس چون خبر به ابو مسلم رسيد كه سفّاح ، ابو سلمهء خلّال را نكشت ، يكى از سرهنگان خود را با جمعى فرستاد تا ابو سلمهء خلّال را در شبى كه تنها از مجلس سفّاح بيرون آمده بود كشتند ؛ و چون خبر قتل او به سفّاح رسيد ، گفت :
الى النّار فليذهب و من كان مثله * على اىّ شيء فاتنا منه نأسف
يعنى : « به دوزخ مىرود ابو سلمهء خلّال و هر كس كه مانند اوست ؛ چه چيز فوت شده از ما كه ما بر آن متأسّف باشيم » ؟
مرادش اينكه ما را از كشته شدن ابو سلمهء خلّال تأسّف نيست ، و [ او ] به دوزخ مىرود ، [ به سبب آنكه ميل به امام جعفر عليه السّلام كرده بود ، و ] هر كس كه مانند ابو سلمهء خلّال ميل به امام جعفر عليه السّلام كند ، او نيز به دوزخ مىرود .
پس نظر كن ، اى عزيز ! در حال ابو مسلم مروزى ، كه صاحب اينطور شعرى را امام و خليفه مىدانست و او را امير المؤمنين مىگفت ، و ملاحظه نماى كه عنادش با اهل بيت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تا به چه مرتبه بود كه به سبب كتابتى كه ابو سلمهء خلّال به حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرستاده بود ، اين همه سعى در قتل او نمود .
[ استقبال از منصور دوانيقى و كشتن سليمان بن كثير خزاعى ]
بعد از اين واقعه ، سفّاح ابو جعفر دوانيقى را به خراسان فرستاد كه از براى او به تجديد از داعيان و معارف آن حدود بيعت بگيرد ، ابو جعفر چون به مرو نزديك شد ، ابو مسلم او را استقبال نمود ، و چون به او رسيد پياده شده ركابش را بوسه داد ، ابو جعفر دوانيقى او را نوازش نموده به اتفاق به شهر درآمدند ، ابو مسلم با ساير داعيان به دست ابو جعفر دوانيقى با سفّاح بيعت تازه كردند ؛ و در آن ايّام كه ابو جعفر در شهر مرو بود ، ابو مسلم در حضور او سليمان بن كثير را كه يكى از داعيان و نقباى بنى عبّاس بود به قتل رسانيد ، سبب قتل سليمان بن كثير آنكه در آن وقت رغبت از