مىدانستند ، و بعضى بعد از ابى هاشم عبد اللّه بن حرب كندى را امام مىدانستند ، و بعضى بعد از ابى هاشم به امامت على بن عبد اللّه بن عبّاس ، و بعد از او به امامت پسر او [ محمّد ] معترف بودند ، و بعضى بعد از ابى هاشم قائل به امامت محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس بن عبد المطّلب بودند ؛ و بعد از او ، پسر او ابراهيم را امام مىدانستند ، و اين ابراهيم مشهور بود به « ابراهيم امام » ، و او بود كه ابو مسلم را به دعوت اهل خراسان فرستاد .
و به صحّت رسيده كه ابو مسلم كيسانى مذهب بوده ، و بعد از امير المؤمنين على عليه السّلام به امامت محمّد بن الحنفيّه اعتراف نموده ، و بعد از او به امامت پسر او ابى هاشم ، و بعد از او به امامت علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس ، و بعد از او به امامت پسر او محمّد ، و بعد از او به امامت پسر او ابراهيم ، و بعد از او به امامت برادر او عبد اللّه بن محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن العبّاس قائل شده ، و اين عبد اللّه بن محمّد را لقب « سفّاح » بود ، و كنيتش ابو العبّاس ، و گاهى ] « 1 » او را به مادرش منسوب ساخته ، « عبد اللّه بن الحارثيّه » مىگفتند .
پس به دليل حديث مذكور ، چون ابو مسلم از گروه ناجيه ( يعنى : شيعهء اماميّه ) نبوده ، از اهل نار است ، و دور از رحمت پروردگار ، و هرآينه هر كس كه از اهل دوزخ باشد ، ملعون است ، زيرا كه لعنت عبارت از دورى است از رحمت حق تعالى ، و احاديث صحيحه و اخبار صريحهء بسيار است كه دالّ است بر آنكه : هر كس انكار امامت يكى از ائمّهء معصومين عليهم السّلام نمايد ، يا غير ايشان را امام و خليفه داند ، مخالف خدا و رسول است ، و منحرف از طريق ارباب حق و اصحاب قبول ، و در روز قيامت
هامش
( 1 ) . تا اينجا حدود نه صفحه كه جمعا 187 سطر است در نسخهء « ابيات المختار » نبود ولى در نسخهء « انيس المؤمنين » بود كه به جهت مزيد استفاده در اينجا آورديم .