طلب خون ابو مسلم برخاست و عوام را كه به منزلهء انعامند ، به آن مزخرفات به دام مىآورند ، و از كار دنيا و آخرت بازمىدارند .
بالجمله ، بعد از كشته شدن ابو مسلم و سنباد ، ابو جعفر دوانيقى به قتل اولاد پيغمبر مشغول شدند و از ايشان بسيار كسى را به قتل رسانيد ، و حضرت امام جعفر عليه السّلام را نيز آن ملعون شهيد گردانيد كه لعنت خدا بر آن ظالم باد و بر ابو مسلم كه سبب استيلاى اين ظالمان گرديد .
باب نهم در بيان آن كه به چه سبب دوستند با جرمان ، سنّيان و ملحدان
بدان اى محبّ خاندان ، كه ملاحده و نواصب ابو مسلم را دوست مىدارند و تخم محبّتشان در فضاى سينه مىكارند ، ملحدان به سبب آنكه او دعواى حلول كرده ، و سنيان به واسطهء آنكه او آل عبّاس را تقويت نموده ، از آن جهت كه ايشان خلفاى بنى عبّاس را بر حق مىدانند و در دوستى آن جماعت مبالغهء عظيم مىنمايند ، تا به مرتبهاى كه در تعريف آن ظالمان افترايى بسيار بر خدا و رسول خدا و جبرئيل و امير المؤمنين عليه السّلام مىزنند .
از جمله افتراهايى كه در تعريف ايشان و متابعان ايشان بر شاه مردان زدهاند ، يكى آن است كه مىگويند : امير المؤمنين عليه السّلام در حرب صفين گفت : وا ابا مسلماه ! يعنى : ابو مسلم كجاست ؟ محمّد حنفيّه گفت : وى در آخر صفوف است ، فرمود كه :
مراد من ابو مسلم خولانى نيست ، مقصود من صاحب جيش ماست كه از جانب شرق با رايات سياه بيرون آيد و چندان محاربه نمايد كه به واسطهء وى حق تعالى ، حق را در مركز خود قرار دهد .
غرض سنيان از اين افتراء كه بر شاه اولياء زدهاند آن است كه گويند :