اظهار رضا نكرده باشد از خوف توبيخ مردمان ، و به تحقيق كه مشهور بود بسيارى احسان ابو سلمهء خلّال نسبت به بنى عبّاس ، ابو جعفر دوانيقى و داود بن على در باب قتل ابو سلمهء خلّال با سفّاح سخن گفته ، در كشتن او مبالغه نمودند ، سفّاح از قتل او امتناع نموده گفت : من فراموش نمىكنم نيكوييهايى را كه ابو سلمهء خلّال با ما كرده ، و بلاهايى را كه در راه ما كشيده ، به فريبى كه از شيطان خورده .
مسعودى رحمه اللّه [ در « مروج الذهب » ] آورده كه سفّاح در جواب ابو جعفر و داود بن على گفت : « ما كنت لأفسد كثير إحسانه و عظيم بلائه و صالح أيّامه بزلّة كانت منه و هى خطرة من خطرات الشيطان و غفلة من غفلات الإنسان »
پس چون خبر به ابو مسلم رسيد كه سفّاح ، ابو سلمهء خلّال را نكشت ، يكى از سرهنگان خود را با جمعى فرستاد تا ابو سلمهء خلّال را در شبى كه تنها از مجلس سفّاح بيرون آمده بود كشتند ؛ و چون خبر قتل او به سفّاح رسيد ، گفت : شعر
الى النّار فليذهب و من كان مثله * على اىّ شيء فاتنا منه نأسف
يعنى : « به دوزخ مىرود ابو سلمهء خلّال و هر كس كه مانند اوست ؛ چه چيز فوت شده از ما كه ما بر آن متأسّف باشيم » ؟
مرادش اينكه ما را از كشته شدن ابو سلمهء خلّال تأسّف نيست ، و او به دوزخ مىرود ، به سبب آنكه ميل به امام جعفر عليه السّلام كرده بود ، و هر كس كه مانند ابو سلمهء خلّال ميل به امام جعفر عليه السّلام كند ، او نيز به دوزخ مىرود .
پس نظر كن ، اى عزيز ! در حال ابو مسلم مروزى ، كه صاحب اين طور شعرى را امام و خليفه مىدانست و او را امير المؤمنين مىگفت ، و ملاحظه نماى كه عنادش با اهل بيت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تا به چه مرتبه بود كه به سبب كتابتى كه ابو سلمهء خلّال به حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرستاد ، اين همه سعى در قتل او نمود .
بعد از آن ، سفّاح ابو جعفر دوانيقى را به خراسان فرستاد كه از براى او به تجديد