ايّها النّاس أصبحنا مطرودين مشرّدين مذودين وشاسعين الأمصار كأنّا أولاد ترك وكابل من غير جرم اجترمناه ولا مكروه ارتكبناه ولا ثلمة في الاسلام ثلمناها ما سمعنا بهذا في آبائنا الأوّلين ان هذا إلّا اختلاق واللّه لو انّ النّبىّ تقدّم إليهم في قتالنا كما تقدّم إليهم في الوصاية بنا لما زادوا على ما فعلوا بنا فانّا للّه وانّا اليه راجعون من مصيبة ما أعظمها وأوجعها واكظّها وافظعها وامرّها واقدحها فعند اللّه نحتسب فيما أصابنا وما بلغ بنا فانّه عزيز ذو انتقام » . « 1 »
وامام علىّ بن الحسين عليه السلام پس از شهادت پدر ، سى وشش سال زندگانى يافت ونژاد پاك امام حسين بن علي هم از أو ماند . واين ذكر مخلّد « 2 » وبناء منضّد « 3 » بدو مخصوص گشت . واز اين روى ، جنابش را آدم آل على گفتندى وأو - سلام اللّه عليه - تا ببود ، وقتي از گريه وزارى ونوحه وبىقرارى نياسود . به هر وقت خوانى پيش أو
هامش
( 1 ) . ستايش خداوندى را سزد كه بخشنده ومهربان ، پروردگار دو جهان است ومالك روز جزاست . آفريدگار جهانيان است . آنكه از ادراك خردها دور وهمه چيز نزد أو آشكار ونزديك است . ستايش أو راست بر مصائب سخت وبلاهاى روزگار ودردهاى كشنده وداغهاى دردناك وگزندهاى غمآلود وبليّات سنگين ودشواريهاى سهمگين . اى مردم ! حمد خدا را كه ما را به مصائب بزرگ ورخنهاى بزرگ در اسلام آزمود . أبو عبد اللّه حسين وخانوادهء أو را كشتند وزنان وفرزندان أو را أسير كردند وسر مقدسش را بر نيزه در شهرها گردانيدند واين رزيّتى است كه مانند ندارد . اى مردم كدام كس است كه پس از شهادت أو شادمان شود ؟ وكدام دل است كه از اندوه أو خالى باشد ؟ وكدام چشم است كه از ريختن أشك فروگذار كند وحال آنكه هفت آسمان استوار بر أو گريستند ودرياها با أمواج خود وآسمان با أركان خود وزمين با كرانهاى خود ودرختان با شاخههاى خود وماهيان وژرفاى درياها وفرشتگان مقرّب وهمهء أهل آسمانها بر اين مصيبت گريستند ؟ اى مردم كدام قلب است كه از شهادت أو شكافته نشود ؟ كدام دل است كه به سوى أو ميل نكند ؟ وكدام گوش است كه اين مصيبت بزرگ را كه به اسلام رسيده ، توان شنيدن باشد ؟ اى مردم ما را پراكنده كردند واز شهرهامان راندند گويى فرزندان تركان وكابليان بوديم . بىآنكه جرمي را مرتكب شده باشيم يا مكروهى از ما سرزده باشد يا در دين رخنهاى پديد آورده باشيم . به خدا سوگند اگر پيامبر أكرم صلّى اللّه عليه وآله وسلم به جاى سفارشهايى كه در حق ما فرمود فرمان جنگ با ما را مىداد ، بيش از اين با ما نمىكردند . ما از خداييم وبه سوى أو بازمىگرديم . مصيبت ما چه بزرگ ودردناك وسوزاننده وسخت وتلخ ودشوار است ! شدايدى كه به ما رسيده به حساب أو مىگذاريم كه أو عزيز وانتقامگيرنده است .
ر . ك : اللهوف ص 228 و 229 و 230 .
( 2 ) . جاويد
( 3 ) . مستحكم واستوار