بتوانند به داخل قلعه وارد شوند ، ولى شكافتن ديوار با مشكل بزرگى رو به رو بود ، زيرا تير از برجها و ساير نقاط دژ ، مانند رگبار بر سر واحدهاى سپاه اسلام مىريخت و كسى را ياراى نزديك شدن به ديوار نبود . بهترين وسيله براى اين كار ، « ارابهء جنگى » بود كه در آن زمان به صورت ناقص در ارتشهاى منظم جهان وجود داشت . « ارابه جنگى » از چوب ساخته مىشد و روى آن را با پوست كلفتى مىپوشانيد و سربازان قوى داخل آن شده ، آن را به جانب قلعه رانده و در پناه آن ديوار دژ را سوراخ مىنمودند . سربازان اسلام با كمال رشادت از اين طريق مشغول شكافتن ديوار شدند ، ولى دشمن با ريختن پاره آهنهاى گداخته و مفتولهاى آتشين ، پوشش ارابه را سوزانيده ، سقف آن را منهدم ساخته و به سرنشينان آن آسيب وارد كرد . اين شيوهء نظامى ، با تدابير دشمن به نتيجه نرسيد و پيروزى حاصل نگرديد و مسلمانان با دادن چند زخمى و كشته از به كار بردن آن منصرف شدند . « 1 »
ضربههاى اقتصادى و روانى
كسب پيروزى ، منحصر به كار بستن شيوههاى نظامى نيست ، بلكه فرماندهء مدبر مىتواند با به كار بردن ضربههاى روانى و اقتصادى از قدرت دشمن بكاهد و آنان را به تسليم وادار سازد . گاهى ضربهء روحى و اقتصادى ، به مراتب بالاتر و جانگدازتر از ضررهاى جسمى و بدنى است كه به سربازان دشمن وارد مىشود . سرزمين طائف سرزمين نخل و مو بود و به حاصلخيزى در ميان حجاز معروفيت داشت . آنان در پرورش و تربيت نخلستانها و تاكستانهاى خود ، رنجهاى فراوانى كشيده بودند ، لذا علاقهء شديدى به حفاظت و بقايشان داشتند .
پيامبر براى تهديد پناهندگان دژ ، اعلام كرد كه اگر پناهندگان به مقاومت و پايدارى خود ادامه دهند ، باغهاى آنان دستخوش فنا و نابودى خواهد شد . دشمن به اين
هامش
( 1 ) . واقدى ، المغازى ، ج 3 ، ص 928 .