1 .
وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ
؛ در نفس خود چيزى را پنهان مىكردى كه خداوند آن را آشكار ساخت .
آيا مطلبى بود كه پيامبر پس از آن همه نصيحت به زيد پنهان مىكرد و خداوند آن را آشكار خواهد كرد ؟
ممكن است چنين تصور شود مطلبى كه پنهان مىكرد ، اين بوده كه « زيد » را از طلاق دادن نهى مىكرد ، ولى در باطن راضى بود كه وى زينب را طلاق دهد و خود با او ازدواج كند .
اين احتمال به هيچ وجه درست نيست ، زيرا اگر پيامبر در باطن چنين مىانديشيد ، چرا خداوند اين انديشه را با آيههاى ديگر اظهار نكرد ؟ در صورتى كه او در همين جمله وعده داده است كه آنچه را پيامبر حديث نفس مىكرد ، ابراز خواهد كرد ، چنان كه مىفرمايد :
اللَّهُ مُبْدِيهِ
؛ خداوند آشكاركننده چيزى است كه تو پنهان مىدارى .
مفسران مىگويند : منظور از آنچه كه او پنهان مىداشت ، همان وحى الهى است كه خداوند بر او فرستاده بود خداوند به وى وحى كرده بود كه زيد همسر خود را طلاق خواهد داد و تو براى ابطال سنت باطل ( همسر پسر خوانده بر پدر خوانده حرام است ) با او ازدواج خواهى كرد . از اينرو ، لحظهاى كه وى را نصيحت مىكرد ، متوجه اين وحى الهى بود ، اما آن را از « زيد » و ديگران پنهان مىساخت . خداوند در همان جملهء فوق ، به پيامبر خبر مىدهد كه آنچه در خاطر توست و آن را پنهان كردهاى ، خداوند اظهار خواهد كرد .
گواه اين معنا آن است كه قرآن ذيل همين آيه ، مطلب را ابراز كرده و مىفرمايد :
فَلَمَّا قَضى زَيْدٌ مِنْها وَطَراً زَوَّجْناكَها لِكَيْ لا يَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِي أَزْواجِ أَدْعِيائِهِمْ
؛ هنگامى كه زيد همسر خود را طلاق داد ، به تو فرمان داديم كه با همسر او ازدواج كنى تا محدوديتى براى مؤمنان ، در ازدواج با همسران پسرخواندههاى خود نباشد .