مردانه در راه دفاع از اسلام و تبليغ آيين حق جان سپردند ، ولى سه نفر به نامهاى « زيد بن دثنه » ، « خبيب عدىّ » و « عبد اللّه » شمشيرها را غلاف كردند و تسليم شدند . در نيمه راه « عبد اللّه » از تسليم شدن خود پشيمان شد ، بدينسان دست از بند رها ساخت و شمشير به دست گرفت و به دشمن حمله برد ، دشمنان عقب نشستند و با پرتاب سنگ او را به زانو درآوردند . آن قدر به او سنگ زدند كه به روى زمين افتاد و جان سپرد و در همان جا به خاك سپرده شد .
ولى دو اسير ديگر به كفار مكه تحويل داده شد و در برابر آن ، دو اسيرى كه از قبيلهء اسير كنندگان بودند ، آزاد شدند .
« صفوان بن اميه » كه پدرش در جنگ « بدر » كشته شده بود ، « زيد » را خريد ، تا با كشتن يك مبلّغ اسلامى انتقام پدر را بگيرد . قرار شد در يك اجتماع با عظمت « زيد » به دار آويخته شود . چوبهء دار در « تنعيم » « 1 » نصب شد . قريش و ياران آنها در آن نقطه ، در روز مخصوصى گرد آمدند . محكوم در كنار چوبه دار ايستاده ، در حالى كه چند دقيقه بيش ، از عمر او باقى نمانده بود .
« ابو سفيان » كه فرعون مكه بود و در تمام حوادث دست او در بيرون و يا پشت پرده كار مىكرد ، رو به « زيد » كرد و گفت : تو را به خدايى كه به او ايمان دارى سوگند مىدهم ؛ آيا مىخواهى كه « محمد » به جاى تو كشته شود و تو آزاد شوى و به خانه خود برگردى ؟
زيد با كمال شجاعت گفت : « من هرگز راضى نمىشوم كه خارى در پاى پيامبر فرو رود ، اگر چه به قيمت آزادى من تمام شود . پاسخ زيد ، حال ابو سفيان را دگرگون ساخت و از كثرت علاقه ياران محمد به آن حضرت فوق العاده تعجب كرد و گفت :
« در طول عمر خود ، ياران هيچ كس را مثل اصحاب محمد نيافتم كه تا اين حد فداكار و علاقهمند باشند » .
هامش
( 1 ) . تنعيم : نقطهاى است كه آغاز « حرم » و پايان « حل » شمرده مىشود ، و براى عمره مفرده از آنجا احرام مىبندند .