- وى را در مكّه پناه داد و حمايت كرد و فرزندش در « يثرب » در گردابهاى مرگ فرو رفت . « 1 »
بحثى كه ريشه سياسى دارد
بىشك هرگاه يك دهم گواههايى را كه بر ايمان و اسلام « ابو طالب » داريم ، دربارهء فرد ديگرى دور از گود سياست و كينه و بغض داشتيم ؛ همگى از سنى و شيعه ، بالاتفاق اسلام و ايمانش را تصديق مىكرديم ، ولى چطور شده كه با بودن دهها گواه محكم بر ايمان وى ، باز گروهى او را تكفير كرده و حكم به كفرش كردهاند : حتى بعضى گفتهاند كه برخى از آيات كه مشعر بر عذاب است ، در حق وى نازل گرديده است و گروهى در اين باره توقف نمودهاند . عدهء انگشت شمارى از دانشمندان سنى نيز به اسلام و ايمانش حكم كردهاند . از آن جمله است : « زينى دحلان » مفتى مكّه ، متوفاى سال ( 1304 ) و . . . ولى بايد انصاف داد كه هدف از طرح اين مسأله ، جز طعن فرزندان ابو طالب و بالاخص امير مؤمنان چيز ديگرى نيست .
برخى از نويسندگان سنى ، براى اينكه بهتر بتوانند ابو طالب را تكفير كنند ؛ دامنهء بحث را به پدران پيامبر كشانيده و پدر و مادر آن حضرت را نيز غير مؤمن قلمداد كردهاند .
ما فعلا كارى به اين نداريم كه تكفير پدر و مادر پيامبر با اتفاق اماميه ، زيديه و گروهى از دانشمندان محقق سنى مخالف است ، ولى سخن دربارهء كسانى است كه به آسانى قلم برداشته و يگانه حامى و مدافع رسول خدا را به كفر متهم كردهاند .
هامش
( 1 ) .و لو لا أبو طالب و ابنه * لما مثل الدين شخصا و قامافذاك به مكه آوى و حامى * و هذا بيثرب جس الحماماشرح نهج البلاغه ، ج 14 ، ص 84 مىنويسد : يك نفر از علماى شيعه كتابى دربارهء ايمان ابو طالب نوشته بود و آن را پيش من آورد كه من تقريظى بر آن بنويسم . من به جاى تقريظ اين اشعار را كه شماره آنها به هفت مىرسد بر پشت آن كتاب نوشتم .