حديث است : « ثلاثة يشفعون الى اللّه عزّ و جل فيشفّعون : الأنبياء ثمّ العلماء ثم الشهداء » « 1 » . نه تنها امام حسين « ع » بلكه هر شهيدى حق شفاعت دارد و اين مقام را در سايهء شهادت يافته است . محبّان امام حسين « ع » به شفاعت او معتقدند و باور دارند كه بخاطر گريه و عزادارى و محبّت نسبت به ابا عبد اللّه « ع » ، خداوند آنان را عذاب نخواهد كرد .
ناگفته نماند كه حسين بن على « ع » گرچه شفيع محشر است و گريه بر او گرچه بيمه كنندهء از عذاب دوزخ است ، ليكن لياقت شفاعت يافتن براى ما ، در سايهء صلاح و پاكى است . عقيده به شفاعت حسين « ع » نبايد دوستداران را به گناه و معصيت ، گستاخ و جرى سازد . اينكه بگوييم : « تمام غرق گناهيم و يك حسين داريم » ، مجوّزى براى ارتكاب گناه نيست . همانگونه كه مسيحيان معتقدند مسيح به دار آويخته شد تا موجب آمرزش مسيحيان شود ، عدّهاى نيز از شيعيان فكر مىكنند فلسفهء شهادت سيد الشهدا آمرزش گناهان امّت مصطفى « ص » است و اين خطاست و چنين تفكّرى زمينهساز جرأت بر معصيت است . شفاعت ابا عبد اللّه « ع » درست است ، ولى ارتكاب گناه و بىمبالاتى در امر دين ، به اميد شفاعت آن حضرت ، انحراف است . شفاعت آن حضرت شامل كسانى مىشود كه نماز و واجبات دينى را سبك نشمارند و حق مردم را تضييع نكنند و لايق شفاعت او باشند .
- توسل ، عزادارى ، فطرس
شفق سرخ
روايت است از ابن عباس كه سرخى شفق ، از روزى ديده شد و پديد آمد كه حسين « ع » شهيد شد و آسمان در شهادت او خون گريست و از آن بيشتر ، اين رنگ سرخ در افق ديده نشده بود : « انّ يوم قتل الحسين « ع » قطرت السّماء دما و انّ هذه الحمرة الّتى فى السّماء ظهرت يوم قتله و لم تر قبله » . « 2 » و از امام رضا « ع » روايت است : « لمّا قتل جدّى الحسين « ع » امطرت السّماء دما و ترابا احمر » « 3 » كه بارش خون و خاك سرخ را مىرساند .
گريست در غمت زمان ، به خون نشست آسمان * شب و سياهپوشىاش شد آيت عزاى تو
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 34 .
( 2 ) - احقاق الحق ، ج 11 ، ص 461 .
( 3 ) - اثبات الهداة ، ج 5 ، ص 179 .