تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 302
الفصل الثالث فى الاطعمة و الاشربة : و فيه مباحث ( 47 - كتاب اطعمه و اشربه ) ( يا خوردنيها و آشاميدنيها در اسلام در ارتباط با اطعمه و اشربه محلّله و محرمه در اسلام دهها آيه وارد شده كه از جنبههاى مختلف قضيه را مورد بحث و بررسى قرار دادهاند و مادر اينجا به يك آيهء كلّى اكتفا مىكنيم و آن اينكه : قال اللَّه تعالى : . . . وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ « اعراف / 157 » . چهل و هفتمين كتاب مورد بحث در تبصره كتاب اطعمه و اشربه است يعنى خوردنيها و نوشيدنيها و قانون كلى را در آيه فوق براى ما مشخص مىكند و آن اينكه هر چه از خوردنيها و نوشيدنيها جزء طيبات باشد يعنى پاكيزهها و مطبوعها كه طبع انسان بر حسب فطرت اصليه از آن چيزها خوش مىآيد و لذت مىبرد از قبيل گندم جو - برنج - خرما - گوشت گوسفند - مرغ و انواع و اقسام ميوهجات و آب و . . . حلال است و هر آنچه جزء خبائث باشد يعنى كثافات و چيزهائى كه طبع انسان از آنها متنفر و مشمئز مىشود از قبيل خوردن مردار - نجاست - خون - گوشت سگ و شراب و زهر مار و هر آنچه كه از اين قبيل باشد در اسلام حرام است . در آيه ديگر با ادات حصر فرموده : قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ . بگذريم از بحث قرآنى در اين زمينه كه آن خود مبحثى است مفصل و بايد