و ان عزل و لو نفاه فلا لعان و لا يقع بها طلاق و لا لعان و لا ظهار و لا ميراث لها و ان شرط و تعتد بعد الاجل بحيضتين او بخمسة و اربعين يوماً
شرح
بسيار و مدت طولانى عقد متعه كند كه هيچ علت فساد در آن تصور نمىشود .
اما بهر حال متعه گرفتن در غير حال احتياج مكروه است بكر باشد يا ثيّب بارى تشريع متعه ضرورتى است و در آن اقتصار به قدر ضرورت بايد كرد مانند كشف عورت بيمار براى معالجه طبيب . . . ]
چند مسأله :
1 - مهريه در عقد موقت اندازه و حد معين ندارد و بسته به رضاى طرفين است .
2 - اگر مرد قبل از دخول ، مدّت متعه را به زن ببخشد بايد نصف مهر معين يعنى مهر المسمّى را بپردازد حتى اگر اندكى از مدت مانده باشد امّا اگر مدت گذشته ولى دخول نكرده تمام مهر را بايد بدهد .
3 - اگر زن در بخشى از اين مدت معيّن غايب شد و تمكين نكرد به همان نسبت از مهر او كم مىشود مثلًا اگر ده روز متعه شده و دو روز تمكين نكرد 10 / 2 مهريه را نبايد به او داد .
4 - اگر بعداً معلوم شود كه عقد نكاحشان باطل بوده چنانچه هنوز دخول نشده كه مهرى در كار نيست ولى اگر دخول كرده چنانچه زن عالم بوده به بطلان باز مستحق مهر نيست چون زنا داده و حديث داريم كه لا مهر للبغىّ و اگر جاهل بوده و به اعتقاد صحت عقد تمكين كرده مهر المثل را استحقاق دارد .
5 - زن متعه اگر آبستن شود و فرزند آورد اين ولد به شوهر ملحق مىشود حتى اگر عزل كرده و نطفه را بيرون ريخته باشد .
6 - مرد حق ندارد فرزند را از خود نفى كند مگر آنكه يقين داشته باشد كه از نطفه او نيست و اگر در اين فرض نفى ولد كرد بدون لعان از او پذيرفته مىشود .