تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 100
الفصل الخامس : فى الصلح : و هو جائز مع الاقرار و الانكار الّا ما حلّل حراماً او بالعكس مع علم ( 30 - كتاب صلح ) قال اللَّه تعالى : فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ « نساء / 128 » . سىامين كتاب مورد بحث در تبصره كتاب صلح است : معناى لغوى آن : كلمهء صلح اسم مصدر است و مشتق از مصالحه است و آن به معناى سِلم و سازش بر امرى از امور است و نزد سياستمداران صلح عبارتست از برداشتن جنگ با شروطى كه معروف به شروط صلح است . معناى اصطلاحى آن : عبارتست از تسالم و تراضى دو كس بر امرى از امور از قبيل تمليك عين يا منفعت و يا اسقاط حقى يا دينى و . . . و نوعاً چون در امور مالى و معاملاتى نزاع پيش مىآيد و حاجت به مصالحه مىكشد اين بحث مطرح شده ولى در صلح شرط نيست كه حتماً مسبوق به نزاع باشد و دائرهء صلح بسيار وسيع است و در هر مقامى جارى است مگر اينكه موجب حلال كردن حرامى و يا حرام كردن حلالى باشد پس صلح دامنه وسيعى دارد . احكام صلح : 1 - صلح چه با اقرار و چه با انكار صحيح است يعنى در باب صلح اگر پس از مخاصمه طرفين اقرار و اعتراف كنند به ثبوت حقى بر ذمّهء هر كدام صلح مىآيد