گوييم : به دو دليل ديگر هم خفتن در بستر پيامبر ( ص ) بر مصاحبت در غار برترى دارد .
نخست آنكه على عليه السلام به پيامبر ( ص ) انس داشته است و به مناسبت اينكه از ديرباز با آن حضرت مصاحبت داشته اين انس و الفت شدت پيدا كرده است و چون پيامبر ( ص ) در آن شب از او جدا شد آن انس و الفت را از دست داد و حال آنكه ابو بكر به آن دست يافت بنابر اين رنجى كه على از تحمل فراق و دورى كشيد موجب افزونى ثواب اوست كه ثواب و پاداش به ميزان مشقت بستگى دارد .
دو ديگر آنكه ابو بكر از پيش هم ترجيح مى داد از مكه بيرون برود . يك بار هم تنهايى بيرون رفته بود و كراهت او از ماندن در مكه افزون شده بود و همين كه همراه رسول خدا بيرون رفت كارى موافق طبعش و خواستهء دلش بود . بنابر اين او را فضيلتى همچون فضيلت كسى كه مشقت بزرگى را تحمل كرده و تن خود را عرضهء شمشيرها قرار داده است و سر خود را آماده سنگ خوردن كرده است نخواهد بود كه عبادت هر چه آسان تر باشد ثواب آن كمتر است .
جاحظ گويد : فضيلتى را كه ابو بكر در مسجدى كه بر در خانه خود در محله بنى جمح ساخته بود بايد در نظر گرفت و چنان است كه او مسجدى ساخته بود و در آن نماز مى گزارد و مردم را به اسلام فرا مى خواند . او صدايى خوش و چهرهيى زيبا داشت و چون قرآن مى خواند مى گريست و همهء رهگذران از مرد و زن و كودك و برده مى ايستادند و گوش مى دادند و چون در راه خدا آزار ديد و از آن مسجد او را منع كردند از پيامبر ( ص ) براى هجرت اجازه گرفت و رسول خدا او را اجازه فرمود و چون براى رفتن به مدينه روى در راه نهاد كنانى او را ديد و به او پناه داد و گفت : به خدا سوگند نمى گذارم چون تو كسى از مكه بيرون رود . ابو بكر برگشت و به كار خود در مسجد خويش پرداخت . قريش پيش كنانى كه او را پناه داده بود رفتند و مردم را بر او شوراندند . كنانى به ابو بكر گفت : مسجدت را رها كن به خانهء خويش برو و آنچه مى خواهى انجام بده .
شيخ ما ابو جعفر اسكافى مى گويد : چگونه است كه بنى جمح ، عثمان بن مظعون
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 361
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٦١