سبحان فرموده است « خداوند شما را از خودش بيم ميدهد و بر حذر ميدارد » .
يكى از عارفان گفته است : هر كس از هر چيز بترسد از او ميگريزد و هر كس از خدا بترسد بايد به پيشگاه او بگريزد .
ابو سليمان دارانى گفته است : خوف از هيچ دلى بيرون نمى رود مگر اينكه آن دل ويران مىشود .
ديگر از مقامات عارفان « رجاء » است . ما ضمن مباحث پيشين بخشى شايسته در مورد خوف و رجاء ايراد كرديم .
ابو على رودبارى ميگويد : « بيم » و « اميد » همچون دو بال پرنده است كه اگر درست و برابر باشد پرواز پرنده كامل خواهد بود و هرگاه يكى از آن دو كاستى يابد پرواز پرنده دچار كاستى گردد و اگر هر دو از ميان برود پرنده در حد مرگ مى افتد .
از امام على بن حسين عليهما السلام روايت شده كه فرموده است « بارخدايا ، گويى اميد من به تو با گناهانم افزونى مى يابد بر اميد من به تو با اعمال خودم ، زيرا در اعمال خويش بايد به اخلاص اعتماد كنم و چگونه ممكن است من كه در معرض آفات هستم اخلاص را محرز كنم ، و در گناهان ميبينم كه بايد به عفو تو اعتماد كنم و چگونه آن را نخواهى آمرزيد و حال آنكه موصوف به جود و بخششى .
مقاما ديگرى را كه ابن ابى الحديد براى عارفان بر شمرده است از اين جهت كه در كمتر كتابى حتى از كتب صوفيه آمده است نام مى بريم .
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 174
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٧٤