تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 313
و يستحب ان يخرج الى منى يوم التروية بعد الزوال و الامام يصلي بها ثم يبيت بها الى فجر عرفة و لا يجوز وادى محسر حتى تطلع الشمس . و يدعو عند نزولها و الخروج منها و فى الطريق و ان يقف مع السفح فى ميسرة الجبل داعياً قائماً و ان يجمع بين الظهرين باذانٍ واحد و اقامتين و يكره الوقوف فى اعلى الجبل و قاعداً و راكباً . 5 - مستحب است حجاج روز هشتم ذي الحجة بعد از اذان ظهر به سرزمين منى روند و امام در آنجا نماز گذارد [ نماز ظهر و عصر ] و تا اذان صبح روز نهم در منى بمانند و پس از نماز صبح آهنگ عرفات كنند . مسأله آخر صحراى منى از جانب عرفات وادى مُحَسّر [ بر وزن مفسّر ] نام دارد و تا آفتاب طلوع نكند نبايد از آن وادى بگذرند . 6 - مستحبات وقوف : الف : هنگامى كه به سرزمين عرفات وارد مىشوند دعاهاى وارده را بخوانند . ب : به هنگام غروب آفتاب كه از عرفات خارج مىشوند نيز دعا بخوانند . ج : در طول مسير از منى به عرفات و از آنجا به مشعر نيز دعا بخواند [ تمام اينها به منظور آنست كه آدمى لحظه به لحظه به ياد خدا باشد . . . ] . د : در جانب چپ كوه عرفات و بر دامنه كوه بايستد و دعا بخواند . ه - : ميان نماز ظهر و عصر را با يك اذان و دو اقامه جمع كند . 7 - مكروهات وقوف : الف : وقوف بر بالاى كوه عرفات كراهت دارد . ب : وقوف در عرفات درحالىكه نشسته است كراهت دارد تا مىتواند بايستد [ چون وقوف در اصل لغت به معناى ايستادن است ] . ج : سواره بودن هم در عرفات كراهت دارد بلكه حتى الامكان پياده باشد .