تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 311
لم يذكر حتى يقضي مناسكه لم يكن عليه شيء . الفصل الثاني : في الوقوف به عرفات : و هو ركن في الحج يبطل بالاخلال به عمداً و لو تركه ناسياً حتى فات وقته و لم يصل بالمشعر بطل حجه و يجب سمت عرفات حركت كند و وقتى به عرفات رسيد به يادش آمد كه محرم نشده حكم اينست كه در صورت امكان بايد به مكّه بازگردد و لباس احرام بپوشد و به عرفات رود و اگر امكان بازگشت نيست در همانجا احرام بندد و اين كفايت مىكند و اگر اصلًا ملتفت نشد تا زمانى كه مناسك حج را تماماً بجاى آورد بعد يادش آمد كه محرم نشده حجش صحيح است و چيزى هم بر عهدهء او نيست . فصل دوّم : وقوف در عرفات : دوّم از واجبات حج عبارتست از وقوف در عرفات كلمهء وقوف در اينجا به معناى بودن و ماندن در صحراى عرفات است كه مقدار آن خواهد آمد و كلمهء عرفات عبارتست از بيابان وسيع و هموارى كه در شمال مكّه و در مسافت 24 كيلومترى مكّه واقع شده و از محدودهء حرم خارج است و در روايتى كه مرحوم صدوق در علل الشرايع ص 436 از معاويه بن عمّار از امام صادق ( ع ) نقل كرده وجه تسميه عرفات ذكر شده است . در رابطه با وقوف در عرفات چند بحث داريم : 1 - وقوف در عرفات از واجبات ركنيهء حج است و اگر كسى عمداً بدان اخلال وارد كند يعنى ترك نمايد و يا ناقص بجا آورد حج او باطل مىگردد و اگر از روى سهو و فراموشى آن را ترك نمايد تا زمانى كه وقت آن كه خواهد آمد سپرى شود آنگاه يادش آيد در اينجا هم اگر چنانچه به وقوف در مشعر الحرام برسد و آن را درك كند [ كه خواهد آمد ] حجّ او صحيح است ولى اگر مشعر را هم درك نكند حجش باطل شده و بايد اعاده كند .