حكم رمضانين و يجب الافطار على المريض و المسافر فلو صاما لم يجزهما و شرائط قصر الصوم شرائط قصر الصلاة و الشيخ و الشيخة مع عجزهما يتصدقان عن كل يوم بمدّ و كذا العطاش و يقضي مع البرء و الحامل المقرب و المرضعة القليلة اللبن تفطر ان و تقضيان مع الصدقة و لو مات المريض في مرضه استحب لوليه القضاء عنه و لو مات بعد استقرار الصوم او الفوات
شرح
ندارند روزه بگيرند پس اگر روزه بگيرند آن روزه كفايت نمىكند و بعداً قضا واجب است .
مسأله ديگر : مسافر با چه شرائطى روزه را بايد افطار كند ؟ مىفرمايد : شرائط سقوط روزه از مسافر همان شرائط قصر شدن نماز است كه در كتاب الصلاة در بحث نماز مسافر به تفصيل گفته آمد .
7 و 8 - پير مردها و پير زنها اگر از روزه گرفتن ناتوان باشند روزه بر آنها واجب نيست و لكن عوض هر روز بايد يك مد طعام به فقير بپردازند .
9 - كسانى كه عطاش هستند يعنى بسيار بسيار تشنه مىشوند و مبتلا به مرض عطش هستند و در طول روز از خوردن آب ناچار است نيز از روزه معذورند البته هر زمانى كه از اين مرض بهبودى يافت بايد قضاى روزهها را بگيرد .
10 - خانمهاى حاملهاى كه نزديك وضع حمل آنها است و يا بطور كلّى روزه براى آنها ضرر دارد [ با تشخيص متخصص ] نيز معذورند .
11 - خانمى كه بچه شير مىدهد و شيرش كم است و با روزهدارى نمىتواند طفل خود را شير دهد نيز بايد افطار كند البته هم خانم حامله و هم مرضعه بايد بعداً روزههائى كه افطار كردهاند قضا كنند عوض هر روز هم يك مد طعام صدقه دهند .
مسأله : هرگاه مريض در همان مرض كه روزه را افطار كرده است بميرد مستحب است ولى او [ بزرگترين پسرش ] روزههاى او را قضا كند .
مسأله ديگر : اگر مريض سلامتى پيدا كرد و مىتوانست خود روزهها را قضا كند ولى