و السليم بالاجذم و الابرص و المحدود بعد توبته و الا غلف و يكره امامة من يكرهه المأمومون و الاعرابي بالمهاجرين ،
شرح
به انسان متيمم [ داراى طهارت ترابيه ] اقتدا كند [ آرى متيمم به متيمم يا به متطهر اقتدا كند بلا مانع است ] .
3 - مكروه است كه انسان سالم به انسان مبتلا به مرض جذام اقتدا كند [ آرى اقتداء اجذم به سالم و به مثل خودش كراهت ندارد ] .
4 - مكروه است انسان سالم به آدم ابرص [ مبتلا به مرض پيسى ] اقتدا كند .
5 - انسانى كه گناهى مرتكب شده از قبيل سرقت - شرب خمر و . . . كه موجب حدّ الهى شده و حد بر او جارى شده اگر توبه نكند كه فاسق است و اقتدا به او حرام است ولى اگر توبه نموده اقتداء به او كراهت دارد .
6 - مكروه است اقتدا كردن به انسان اغلف [ ختنه نشده ] .
7 - مكروه است امامت كردن براى كسى كه مأمومين امامت او را مكروه مىشمارند و از او خوششان نمىآيد .
8 - مكروه است امامت كردن اعرابى براى مهاجر [ هر يك از اعرابى و مهاجر به دو معنى آمده : 1 - اعرابى يعنى باديهنشين و بيابانى و مهاجر يعنى شهرنشين كه نوعاً متأدب به آداب اجتماعى و اخلاقى است 2 - اعرابى يعنى كسى كه در دار الكفر مانده و مهاجر يعنى مسلمانى كه از آنجا هجرت كرده ] .
نكته : سر اينهمه كراهت آنست كه در بعضى موارد نماز اين شخص ناقص است و در بعضى موارد خود شخص نقص دارد و در هر حال اسلام نخواسته كه ناقص براى كامل امامت كند و به همين اندازه اسوه و مقتدا باشد بلكه همه جا اين كامل است كه جلودار ناقصان است ] .