تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 121
الرابع القراءة و يجب الحمد و السورة في الثنائية و الاولتين من غيرها و لا يجزى الترجمة و يجب التعلم لو لم يحسن مع المكنة و مع العجز يصلي بما يحسن و لو لم يحسن شيئاً كبر اللَّه و حلله و الاخرس يحرّك لسانه و يعقد بها قلبه و يتخير في الثالثة و الرابعة بينها و بين التسبيح الاربع و صورته سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الَّا اللَّه و اللَّه اكبر فرود آورد يا مختصرى پلكهاى چشم را بهم نزديك كند و به نيت سجود چشمها را ببندد و باز كند ] و در هر حال نماز را نبايد ترك كند به قول معصومين ( ع ) : الصلاة لا تترك به حال . 4 - چهارم از واجبات نماز قرائت است و در آن چند مطلب است : الف : در نمازهاى دو ركعتى و در دو ركعت اوّل از نمازهاى سه يا چهار ركعتى واجب تعيينى است كه يك حمد و يك سوره كامل قرائت كند و ذكر ديگر جاى آن را پر نمىكند بر خلاف ركعت سه و چهار كه خواهد آمد . ب : بايد حمد و سوره را به همان صورت عربى و قرآنى بخواند و ترجمهء آن كافى نيست . ج : اگر حمد و سوره را بلد نيست بايد بياموزد و اگر امكان آموزش نيست بايد به هر مقدارى كه بلد است و لو يك آيه همان را بخواند و اگر هيچ كلمهاى از حمد و سوره نمىداند بايد عوض از قرائت به مقدار قرائت اللَّه اكبر و لا إله الّا اللَّه بگويد . د : انسانهاى اخرس « گنگ » كه نمىتوانند كلمات را بگويند بايد بدل از قرائت زبان خود را حركت دهند و در دل نيت قرائت كنند . ه - : نمازگزار در ركعت سوم و چهارم نماز مخير است ميان قرائت [ خواندن حمد ] و يا تسبيحات اربع به اين كيفيت كه بگويد : سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر [ البته اختلاف است كه اين چهار تسبيح را يك بار بگويد چنانچه