فرمود پيش از آنكه شكر انعامش را بشناسم .
اى آنكه در بيمارى او را خواندم و شفايم بخشيد ، در برهنگى او را خواندم و پوششم عطا كرد ، در گرسنگى او را خواندم و غذايم داد ، در تشنگى او را خواندم و سيرابم نمود ، در ذلت او را خواندم و عزيزم فرمود ، در نادانى او را خواندم و معرفتم بخشيد ، در تنهايى او را خواندم و افزونم ساخت در آوارگى [ غيبت ] او را خواندم و به ( وطن ) بازم گردانيد ، تهيدست او را خواندم و توانگرم نمود ، ياريخواهانه او را خواندم ياريم فرمود ، توانگرانه او را خواندم دارائيم نگرفت ، و از همه اين خواهشها دست كشيدم باز آغاز به احسانم نمود ، پس حمد و سپاس تنها تو راست اى آنكه از لغزشم در گذشتى و اندوهم را زدودى و دعوتم را پذيرفتى و زشتيم را پوشاندى و به مقصودم رساندى و بر دشمنم پيروز ساختى ، و اگر نعمتها و منّتها و بخششهاى كريمانهات را بر شمارم تمام نتوانم كرد .
مولاى من ! تويى كه نعمت دادى ، تويى كه احسان كردى ، تويى كه نيكرفتارى نمودى ، تويى كه فضيلت دادى ، تويى كه منّت نهادى ، تويى كه كامل كردى ، تويى كه روزى دادى ، تويى كه عطا نمودى ، تويى كه توانگر ساختى ، تويى كه سرمايه دادى ، تويى كه پناه دادى ، تويى كه كفايت فرمودى ، تويى كه هدايت كردى ، تويى كه از گناه نگهداشتى ، تويى كه ( عيوبم را ) پوشاندى ، تويى كه آمرزيدى ، تويى كه ( از تقصيراتم ) در گذشتى ، تويى كه قادر نمودى ، تويى كه ادب دادى ، تويى كه كمك كردى ، تويى كه بازويم گرفتى ، تويى كه تأييد فرمودى ، تويى كه يارى كردى ، تويى كه شفا بخشيدى ، تويى كه عافيت دادى ، تويى كه گرامى داشتى ، تو مباركى - اى پروردگار ما - و برين مرتبهاى ، پس ستايش هميشه تو را سزد و شكر پايدار و پيوسته ، تو را بايد .
سپس - معبودا ! - منم معترف به گناهان خود ، آنها را بيامرز ، منم كه خطا كردم ، منم كه غافل ماندم ، منم كه نادانى نمودم ، منم كه قصد گناه كردم ، منم كه فراموش نمودم ، منم كه به خود اعتماد كردم ، منم كه گناه عمدى نمودم ، منم كه وعده دادم ، منم كه تخلّف كردم ، منم كه پيمان شكستم ، منم - اى معبود به حق منم - كه اقرار كردم و به نعمتهاى تو نزدم اعتراف نمودم و باز به گناهانم برگشتم ، پس مرا بيامرز اى آنكه گناهان بندگان ، او را زيانى
موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ( فرهنگ جامع سخنان امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 872
مساهمون: مجموعة مؤلفين
ص٨٧٢