گويند : سپس ابو الحتوف جعفى تيرى به امام عليه السّلام افكند كه در پيشانى آن حضرت عليه السّلام نشست . امام عليه السّلام آن را در آورد و خون بر صورت و محاسن مباركش جارى شد و فرمود :
خدايا ! تو مىبينى كه من از دست اين بندگان سركش چه مىكشم . « بار الها ! شمارشان را اندك كن و ايشان را با درماندگى بميران و بر روى زمين كسى از آنان مگذار و هرگزشان نيامرز » « 1 » .
سپس همچون شير ژيان بر آنان حمله برد و به هر كس مىرسيد با شمشير دونيمش مىكرد ، در حالى كه تيرها از هر سو آمده بر گلو و سينهء آن حضرت عليه السّلام مىنشست و مىفرمود : « اى امّت بد ! چه بد جانشينى براى محمّد صلّى اللّه عليه و آله در خاندانش بوديد ! بدانيد كه شما پس از من ، از كشتن هيچ بندهء خدايى هراس نداريد كه چون مرا كشتيد كشتن هر كس ديگر بر شما آسان خواهد بود . به خدا سوگند من اميدوارم پروردگارم در برابر خوارى شما مرا به خلعت شهادت اكرام فرمايد و از جايى كه نفهميد انتقام مرا از شما بگيرد » « 2 » .
حصين بن مالك سكونى فرياد زد : اى فرزند فاطمه عليها السّلام ! خدا چگونه از ما انتقام كشد ؟ ! فرمود : « بينوايى در ميانتان افكند و خونهايتان را بريزد و عذاب دردناك بر شما بارد » « 3 » .
سپس پيوسته جنگيد تا زخمهاى فراوان ديد .
ابو الحتوف جعفى تيرى بر پيشانى او و حصين بن نمير تير در دهان او و ابو ايّوب غنوى تير زهرآگينى بر گلوى امام عليه السّلام افكند . امام عليه السّلام فرمود : « به نام خدا هيچ جنبش و نيرويى جز از خدا نيست و اين كشتهاى در راه رضاى خداست » « 4 » .
هامش
( 1 ) اللّهمّ إنّك ترى ما أنا فيه من عبادك هؤلاء العصاة ، اللّهمّ أحصهم عددا ، و اقتلهم بددا ، و لا تذر على وجه الأرض منهم أحدا ، و لا تغفر لهم أبدا .
( 2 ) يا أمّة السّوء بئسما خلّفتم محمّدا في عترته ، أما إنّكم لن تقتلوا بعدي عبدا من عباد اللّه فتهابوا قتله ، بل يهوّن عليكم عند قتلكم إيّاي ، و أيم اللّه إنّي لأرجو أن يكرمني ربّي بالشّهادة بهوانكم ، ثمّ ينتقم لي منكم من حيث لا تشعرون .
( 3 ) يلقي بأسكم بينكم و يسفك دماءكم ، ثمّ يصبّ عليكم العذاب الأليم .
( 4 ) بسم اللّه و لا حول و لا قوّة إلّا باللّه ، و هذا قتيل في رضى اللّه .