چون امروز روز ولادت امام مجتبى سلاماللَّه عليه بود قهراً بايد تيمّناً و تبركاً نامى از اين وجود مقدس ببريم . امام يعنى پيشوا و غير از اين معنايى ندارد . آياتى كه از سورهء اسراء در ابتدا خواندم از اينجا شروع مىشود : يَوْمَ نَدْعوا كُلَّ اناسٍ بِامامِهِمْ « 1 » روزى كه هر گروهى از مردم را به همراه پيشوايان و مقتدايانشان مىخوانيم .
مفسرين گفتهاند - خود ما در كتابهاى خودمان نوشتهايم - كه امام در قرآن يعنى آن كسى كه الگو و مقتدا قرار مىگيرد اعم از آنكه آن الگو و مقتدا الگو و مقتداى به حق باشد يا به باطل . هر گروهى به همراه كسانى خوانده مىشوند و محشور مىشوند كه آن كسان الگو و مقتداى آنها بودهاند . دربارهء فرعون مىفرمايد : يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيمَةِ « 2 » پيشاپيشِ گروه خودش در قيامت حركت مىكند يعنى امامِ اهلالنّار است و پيروان او پشت سر او هستند . پس امام ، اعمّ از امام به حق و امام باطل ، يعنى آن كه واقعاً الگو و مقتداست .
برخى خصوصيات امام حسن عليه السلام
امام مجتبى سلاماللَّه عليه آن وقت واقعاً براى ما امام است كه عملًا الگو و مقتدا باشد . يكى از خصوصياتى كه از زندگى اين بزرگوار نقل شده است در همين مسألهء حضّ بر طعام مسكين است . ايشان چند بار هرچه داشتند دو قسمت كردند ، يك قسمت را به مصرف مساكين و فقرا رساندند و قسمت ديگر را براى خود نگهدارى كردند . سفر حج را مخصوصاً از مدينه تا مكّه پياده مىرفتند نه از آن جهت كه مال و مركوب و چنين امكانى نداشتند ، امكانش را هم داشتند ولى مخصوصاً براى اينكه افْضَلُ الْاعْمالِ احْمَزُها ، براى اينكه همه ياد بگيرند ، براى اينكه نفس انسان بيشتر خاضع و خاشع بشود و براى اينكه در مقابل خداى متعال بيشتر اظهار عبوديت كرده باشد ، در سفر حج اينگونه عمل مىكرد . ايشان ضربالمثل حلم و بردبارى و تحملاند ، با توجه به اين نكته كه امام حسن همان نشاط را براى شهادت و شهيد شدن دارد كه امام حسين دارد .
اگر انسان خوب توجه كند آنوقت مىفهمد كه به يك معنا مظلوميت امام حسن
هامش
( 1 ) . اسراء / 71 .
( 2 ) . هود / 98 .