اين آيه در وسط آيههاى ماه مبارك رمضان ( يعنى آيات روزه ) است . شايد ذكر اين آيه در خلال آيات روزه و رمضان براى اين است كه اين ماه اختصاص دارد به دعا و استغفار . پيشوايان بزرگوار دين اين شبها را كه شبهاى قدر و احياء است خيلى گرامى مىداشتند .
رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم دههء آخر ماه رمضان كه مىرسيد دستور مىداد ديگر بسترش تا آخر اين ماه گسترده نشود ، زيرا در مسجد اعتكاف مىفرمود و يكسره به عبادت و دعا و راز و نياز با خالق مىپرداخت . علىّ بن الحسين عليهما السلام در ماه مبارك رمضان هيچ شبى نمىخوابيد ، شب را يا به نماز و دعا يا به دستگيرى فقرا و ضعفا مىگذرانيد ، در سحر دعاى خاصى مىخواند كه به دعاى ابوحمزهء ثُمالى معروف است .
لذت دعا و انقطاع
آنها كه لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشيدهاند هيچ لذتى را بر اين لذت مقدم نمىدارند . دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت مىرسد و صاحب خود را غرق در سعادت مىكند كه دعاكننده لطف خاص الهى را با خود ببيند و آثار استجابت دعاى خود را مشاهده كند .
وَ انِلْنى حُسْنَ النَّظَرِ فى ما شَكَوتُ وَ اذِقْنِى حَلاوَةَ الصُّنْعِ فى ما سَألْتُ « 1 » .
خدايا ! حسن نظر خود را در آنچه به تو شكايت كردم به من ابلاغ كن و حلاوت استجابت آنچه از تو خواستهام به من بچشان .
دانشمندان مىگويند فرق است بين علم اليقين و عين اليقين و حق اليقين .
اينطور مثال مىآورند ، مىگويند : فرض كنيد آتشى در نقطهاى افروخته شده است .
يك وقت شما اثر آتش را ( مثلًا دودى كه بلند است ) مىبينيد و همين مقدار مىدانيد كه در آنجا آتشى هست كه اين دود از آنجا بلند است . اين علم اليقين است . و يك وقت خود آتش را از نزديك مىبينيد . اين عين اليقين است و بالاتر از دانستن
هامش
( 1 ) از فقرات دعاى هفتم صحيفهء سجاديه .