احترام حقوق و تحقير دنيا [ بيست گفتار ]
از مجموع مقرراتى كه اسلام در باب خيانتها و مظالم افراد دربارهء يكديگر و دربارهء عدل و ظلم و وظايف حاكم و سائس و دربارهء قضاوت و وظايف قاضى و دشوارى وظيفهء قاضى و دربارهء شاهد و در موارد ديگر دارد ، معلوم مىشود كه از نظر اين دين چه اندازه حقوق مردم نسبت به يكديگر محترم و واجب الرعايه است .
اينجا سؤالى و شبههاى در ذهنها پيدا مىشود كه چطور مىشود در اسلام اينقدر حقوق محترم باشد و حال آنكه منطق اسلام - همان طورى كه معلوم است - بر اساس تحقير دنيا و متاع دنياست . حقوق مردم بر يكديگر مربوط به شئون زندگى همين دنياست ، مثلًا مربوط به اين است كه كسى مال ديگرى را نبرد و نخورد ، و اگر چيزى از نظر كسى بىقيمت باشد امورى هم كه از توابع اوست بىقيمت خواهد بود .
پس وقتى كه خود دنيا و زندگى دنيا از نظر اسلام بىارزش و بىاحترام است ، بايد حقوقى هم كه مربوط به اين زندگى بىارزش است ارزش و احترام نداشته باشد .
ارزش ذاتى و ارزش نسبى
پاسخ اين است كه اولًا بىارزش بودن دنيا در نظر دين بايد روشن شود كه به چه معنى است . ابهام اين مطالب منشأ خيلى شبههها و سؤالها از اين قبيل مىشود .