گنهكاران در نزد من محبوبتر است از تسبيح تسبيح كنندگان . برويد به درگاه خداى خودتان ناله كنيد . فكر كنيد تا گناهان به يادتان بيايد . به كسى نگوييد ؛ اقرار به گناه پيش ديگران گناه است ، ولى در دل خودتان گناهانتان را در نظر بگيريد . ( خودتان كه مىدانيد . خودتان قاضى و مؤاخذ وجود خودتان باشيد . ) بعد اين گناهان را ببريد پيش ذات پروردگار ، تقصيرهاى خودتان را بگوييد ، ناله كنيد ، تضرّع كنيد ، طلب مغفرت كنيد ، طلب شستشو كنيد . خدا شما را مىآمرزد ، روح شما را پاك و پاكيزه مىكند ، به دل شما صفا عنايت مىكند ، لطف خودش را شامل حال شما مىكند و از آن پس يك لذتى ، يك حالتى در شما ايجاد مىشود كه شيرينى عبادت را در ذائقهء خودتان احساس مىكنيد ، گناهان و لذات گناهان در نظر شما كوچك مىشود ، ديگر رغبت نمىكنيد كه برويد فلان فيلم شهوانى را ببينيد ، رغبت نمىكنيد كه به ناموس مردم نگاه كنيد ، رغبت نمىكنيد كه غيبت كنيد ، دروغ بگوييد يا به مردم تهمت بزنيد ؛ مىبينيد اصلًا همهء رغبتتان به كارهاى پاك و خوب است .
بعد على عليه السلام شش شرط براى استغفار ذكر كرد كه دوتايش ركن توبه است ، دوتايش شرط قبول توبه و دوتاى ديگرش شرط كمال توبه . ان شاء اللَّه فردا شب اين حديث را براى شما شرح مىدهم .
شما مىبينيد آن پاكترين پاكان لذتشان در اين بوده كه با خداى خودشان سخن بگويند ؛ همواره از تقصير و كوتاهى خودشان ، از گناه خودشان - كه گناه آنها به نسبت ما ترك اولى است و از ترك اولى هم يك درجه بالاتر است ( حَسَناتُ الْأبْرارِ سَيِّئاتُ الْمُقَرَّبينَ ) - سخن بگويند . دعاى ابوحمزه را بخوانيد ، ببينيد على بن الحسين با خداى خودش چگونه حرف مىزند ، چه جور ناله مىكند ! ( انينُ الْمُذْنِبينَ احَبُّ الَىَّ مِنْ تَسْبيحِ الْمُسَبِّحين ) . اين دعاى ابوحمزه نالهء على بن الحسين است ، اندكى با اين نالهء بندهء پاك خدا آشنا بشويم . اينها لذتشان در اين بود كه وقتى با خداى خودشان حرف مىزنند همواره از نيستى خودشان ، از فقر خودشان ، از احتياج و نياز خودشان ، از كوتاهى كردنهاى خودشان بگويند . همواره مىگويند خدايا آنچه از من است كوتاهى است و آنچه از توست رحمت و لطف است . مَوْلاىَ مَوْلاىَ اذا رَايْتُ ذُنوبى فَزِعْتُ وَ اذا رَايْتُ كَرَمَكَ طَمِعْتُ « 1 » . از على بن الحسين است :
هامش
( 1 ) دعاى ابوحمزهء ثمالى .