رسول نگفتهاند و بخواهيم از پيغمبر هم جلوتر حركت كنيم .
اميرالمؤمنين على عليه السلام مىفرمايد :
انَّ اللَّهَ حَدَّدَ حُدوداً فَلا تَعْتَدوها وَ فَرَضَ فَرائِضَ فَلا تَتْرُكوها وَ سَكَتَ عَنْ اشْياءَ لَمْ يَسْكُتْ عَنْها نِسْياناً فَلا تَتَكَلَّفوها « 1 » .
خداوند حدود و مرزهايى قرار داده است ، از آنها تجاوز نكنيد ( محرّماتى قرار داده آنها را نقض نكنيد ) ، و واجبات و فرايضى قرار داده آنها را ترك نكنيد ، و دربارهء بعضى چيزها سكوت كرده است ( نه آنها را حرام كرده و نه واجب ) ، اين سكوت از روى فراموشى نبوده است بلكه خواسته است شما در آن موارد آزاد باشيد ، پس شما خود را در آن زمينهها به تكلّف و مشقّت نيندازيد و از پيش خود براى خود به نام دين و خدا تكليف درست نكنيد .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در حديثى كه در جامع الصغير نقل كرده است مىفرمايد :
انَّ اللَّهَ يُحِبُّ انْ يُؤْتى رُخَصُهُ كَما يَكْرَهُ انْ يُؤْتى مَعْصِيَتُهُ . .
خداوند همانطور كه ناخوش مىدارد آنچه را نهى كرده است مردم انجام دهند دوست دارد آنچه را اجازه داده است و بلامانع شمرده مردم آن را همانطور بلامانع تلقى كنند ؛ از پيش خود چيزى را كه خداوند ممنوع نكرده است ممنوع نشمارند .
اين حديث بدين عبارت نيز نقل شده است :
انَّ اللَّهَ يُحِبُّ انْ يُؤْخَذَ بِرُخَصِهِ كَما يُحِبُّ انْ يُؤْخَذَ بِعَزائِمِهِ . .
خداوند دوست دارد هر چيزى را كه مباح قرار داده است و رخصت فرموده مردم آن را مباح شمارند همچنانكه دوست دارد هرچه را نهى كرده است ناروا به شمار آورند .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 105