دو مسألهء ديگر
دو مسألهء ديگر در باب معاشرت زن و مرد باقى مانده كه بد نيست آنها را نيز بررسى كنيم . يكى مسألهء شنيدن صداى زن است و ديگر مسألهء دست دادن با اوست .
در مسألهء اول ظاهراً مسلّم است كه شنيدن صداى زن در صورتى كه تلذّذ و ريبه در كار نباشد جايز است . مرحوم آية اللَّه سيد محمد كاظم طباطبائى يزدى در عروة الوثقى باب نكاح ، فصل اول ، مسألهء 39 مىفرمايد :
لا بَأْسَ بِسَماعِ صَوْتِ الْاجْنَبِيَّةِ ما لَمْ يَكُنْ تَلَذُّذٌ وَ لا ريبَةٌ مِنْ غَيْرِ فَرْقٍ بَيْنَ الْاعْمى وَ الْبَصيرِ وَ انْ كانَ الْاحْوَطُ التَّرْكَ فى غَيْرِ مَقامِ الضَّرورَةِ ، وَ يَحْرُمُ عَلَيْها اسْماعُ الصَّوْتِ الَّذى فيهِ تَهييجٌ لِلسّامِعِ بِتَحْسينِهِ وَ تَرْقيقِهِ . قال تَعالى :
فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ .
.
شنيدن صداى زن در صورتى كه تلذذ و ريبه نباشد جايز است ولى در عين حال مادامى كه ضرورتى نيست ترك آن بهتر است . و بر زن حرام است كه بخواهد صوت خود را نازك كند و نيكو سازد به طورى كه تحريك آميز باشد ، چنان كه خداى متعال در قرآن خطاب به زنان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : در حرف زدن صدا را نازك و مهيّج نكنيد كه موجب طمع بيماردلان گردد .