رسول خدا به جواب اين مرد اعتنا نكرد . رو كرد به اسماء و فرمود :
« اى زن ! آنچه مىگويم درست فهم كن و به زنانى كه تو را فرستادهاند نيز حالى كن .
پنداشتى كه هر كه مرد شد به واسطهء اين كارها كه بر شمردى توفيق اجر و پاداش و فضيلت را مىيابد و زنان محرومند ؟ خير چنين نيست . زن اگر خوب خانه دارى و شوهردارى كند ، نگذارد محيط پاك خانه با غبار كدورت آلوده شود ، اجر و پاداش و فضيلت و توفيقش معادل است با همهء آن كارها كه مردان انجام مىدهند . » .
اسماء زنى باايمان بود و تقاضاى او و زنان همفكرش از عمق ايمانشان برمىخاست نه از شهوات برانگيخته شده كه غالباً امروز مىبينيم . او و همفكرانش نگران اين بودند مبادا وظايفى كه به عهدهء آنان واگذار شده قدر و قيمتى نداشته باشد و همهء وظايف مقدس و قدر و قيمتدار به مردان اختصاص يافته باشد . او و همفكرانش تقاضاى مساوات زنان و مردان را داشتند ، اما در چه ؟ در ربودن گوى فضيلت و انجام وظيفهء مقدس . چيزى كه در مخيّلهء آنان هم خطور نمىكرد اين بود كه شهوات فردى را نام « حقوق » نهند و جنجال راه بيندازند .
لهذا وقتى كه آن جواب را شنيد چهرهاش از خوشحالى برافروخته شد و با خوشحالى به سوى همفكرانش برگشت « 1 » در باب شركت زنان در اين گونه موارد ، در كتب حديث روايات ضد و نقيضى وارد شده است . از بعضى از آنها ممنوعيت شديد استفاده مىشود . اما صاحب وسائل كه خود محدّث متبحّرى است با توجه به مجموع آثار و روايات اسلام مىگويد :
« از مجموع روايات استفاده مىشود كه براى زنان رواست كه براى مجالس عزا يا براى انجام حقوق مردم « 2 » يا تشييع جنازه بيرون روند و در اين مجامع شركت كنند ، همچنانكه فاطمه عليها السلام و همچنين زنان ائمهء اطهار در مثل اين موارد شركت
هامش
( 1 ) . اسْدُالغابه ج 5 / ص 398 - 399 . اين داستان در كتب حديث و تفسير نيز نقل شده است .
( 2 ) . در بحارالانوار جلد 11 چاپ كمپانى صفحه 118 روايتى از كافى از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام نقل مىكند به اين مضمون : « كانَ ابى يَبْعَثُ امّى وَ امَّ فَرْوَةَ تَقْضِيانِ حُقوقَ اهْلِ الْمَدينَةِ » يعنى پدرم امام صادق مادر من و مادر خودش را مىفرستاد كه حاجات درماندگان مدينه را انجام دهند .