است كه مىفرمايد : «
وَ إِذا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتاعاً فَسْئَلُوهُنَّ مِنْ وَراءِ حِجابٍ
» يعنى اگر از آنها متاع و كالاى مورد نيازى مطالبه مىكنيد از پشت پرده از آنها بخواهيد . در اصطلاح تاريخ و حديث اسلامى هر جا نام « آيهء حجاب » آمده است مثلًا گفته شده قبل از نزول آيهء حجاب چنان بود و بعد از نزول آيهء حجاب چنين شد ، مقصود اين آيه است كه مربوط به زنان پيغمبر است « 1 » ، نه آيات سورهء نور كه مىفرمايد :
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ
- الى آخر -
قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ .
.
يا آيهء سورهء احزاب كه مىفرمايد :
يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ
الى آخر .
اما اينكه چطور در عصر اخير به جاى اصطلاح رايج فقها يعنى ستر و پوشش كلمهء حجاب و پرده و پردگى شايع شده است براى من مجهول است ، و شايد از ناحيهء اشتباه كردن حجاب اسلامى به حجابهايى كه در ساير ملل مرسوم بوده است باشد . ما دراين باره بعداً توضيح بيشترى خواهيم داد .
سيماى حقيقى مسألهء حجاب .
حقيقت امر اين است كه در مسألهء پوشش - و به اصطلاح عصر اخير حجاب - سخن در اين نيست كه آيا زن خوب است پوشيده در اجتماع ظاهر شود يا عريان ؟
روح سخن اين است كه آيا زن و تمتعات مرد از زن بايد رايگان باشد ؟ آيا مرد بايد حق داشته باشد كه از هر زنى در هر محفلى حداكثر تمتعات را به استثناى زنا ببرد يا نه ؟ .
اسلام كه به روح مسائل مىنگرد جواب مىدهد : خير ، مردان فقط در محيط خانوادگى و در كادر قانون ازدواج و همراه با يك سلسله تعهدات سنگين مىتوانند از زنان به عنوان همسران قانونى كامجويى كنند ، اما در محيط اجتماع استفاده از زنان
هامش
( 1 ) . رجوع شود به صحيح مسلم ، ج 4 / ص 148 - 151 .