خوابى يا بيدار ؟
حبهء عرنى و نوف بكالى ، شب را در صحن حياط دارالامارهء كوفه خوابيدند . بعد از نيمه شب ديدند اميرالمؤمنين على عليه السلام آهسته از داخل قصر به طرف صحن حياط مىآيد ، اما با حالتى غيرعادى : دهشتى فوق العاده بر او مستولى است ، قادر نيست تعادل خود را حفظ كند ، دست خود را به ديوار تكيه داده و خم شده و با كمك ديوار قدم به قدم پيش مىآيد و با خود آيات آخر سورهء آل عمران را زمزمه مىكند :
« إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ »
همانا در آفرينش حيرتآور و شگفتانگيز آسمانها و زمين و در گردش منظم شب و روز نشانههايى است براى صاحبدلان و خردمندان .
« الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ »
آنان كه خدا را در همه حال و همه وقت به ياد دارند و او را فراموش نمىكنند ، چه نشسته و چه ايستاده و چه به پهلو خوابيده ، و دربارهء خلقت آسمانها و زمين در انديشه فرو مىروند : پروردگارا اين دستگاه باعظمت را به عبث نيافريدهاى ، تو منزهى از اينكه كارى به عبث بكنى ، پس ما را از آتش كيفر خود نگهدارى كن .
« رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ »
پروردگارا ! هركس را