خلقت همهء اينها هدف و مقصودى در كار بوده . شكر اين نعمتها به اين است كه تو اينها را به كار وادارى . بنابراين من بين تو و خودم حجت را تمام كردهام كه در راه طلب گام بردارى و دستور مرا راجع به سعى و جنبش اطاعت كنى و بار دوش ديگران نباشى . البته اگر با مشيت كلى من سازگار بود به تو روزى وافر خواهم داد ، و اگر هم به علل و مصالحى زندگى تو توسعه پيدا نكرد ، البته تو سعى خود را كرده وظيفهء خويش را انجام دادهاى و معذور خواهى بود . » .
ه . كسى كه خداوند به او مال و ثروت فراوان داده و او با بذل و بخششهاى زياد آنها را از بين برده است و بعد دست به دعا برداشته كه خدايا به من روزى بده .
خداوند در جواب او مىگويد :
« مگر من به تو روزى فراوان ندادم ؟ چرا ميانه روى نكردى ؟ ! .
« مگر من دستور نداده بودم كه در بخشش بايد ميانه روى كرد ؟ ! .
« مگر من از بذل و بخششهاى بىحساب نهى نكرده بودم ؟ » .
و . كسى كه دربارهء قطع رحم دعا كند و از خداوند چيزى بخواهد كه مستلزم قطع رحم است ( يا كسى كه قطع رحم كرده بخواهد دربارهء موضوعى دعا كند ) . » .
« خداوند در قرآن كريم مخصوصا به پيغمبر خويش طرز و روش بخشش را آموخت ، زيرا داستانى واقع شد كه مبلغى طلا پيش پيغمبر بود و او مىخواست آنها را به مصرف فقرا برساند و ميل نداشت حتى يك شب آن پول در خانهاش بماند ، لهذا در يك روز تمام طلاها را به اين و آن داد . بامداد ديگر سائلى پيدا شد و با اصرار از پيغمبر كمك مىخواست ، پيغمبر هم چيزى در دست نداشت كه به سائل بدهد ، از اين رو خيلى ناراحت و غمناك شد . اينجا بود كه آيهء قرآن نازل شد و دستور كار را داد ، آيه آمد كه : « نه دستهاى خود را به گردن خود ببند و نه تمام گشاده داشته باش كه بعد تهيدست بمانى و مورد ملامت فقرا واقع شوى . » « 1 »
« اينهاست احاديثى كه از پيغمبر رسيده . آيات قرآن هم مضمون اين احاديث را تأييد مىكند ، و البته كسانى كه اهل قرآن و مؤمن به قرآنند به مضمون آيات قرآن ايمان دارند .
« به ابوبكر هنگام مرگ گفته شد راجع به مالت وصيتى بكن ، گفت يك پنجم مالم
هامش
( 1 ) .« وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً »( سورهء اسراء ، آيهء 29 ) .